Вопросы для обсуждения։

• Какие поступки можно считать плохими, а какие хорошими?
  хорошо плохо
  Читать книгу не читай книгу
  послушай наших родителей Не слушай наших родителей
  помочь всем не надоедать всем
  быть хорошим не быть хорошим
  
• Поступив плохо, может ли человек исправить свою ошибку, если захочет?
  Да исправить ошибку.
  
• Могут ли хорошие люди совершать ошибки? И наоборот — плохие люди хорошие поступки?
  Да все можеть быть.
  
• Какие слова или выражения можно назвать вежливыми?
  Извините скажи мне где мой класс.
  Простите, а где мой учитель.

• Какие привычки можно считать полезными, а какие вредными?
  Можно считать полезными умиватся, работать.
  Можно считать вредными играть с телефоном.

• Какие поступки себастийцев можно считать хорошими?
  Себастийци думают о природе и убирают ее.

Պատմություն՝

20-րդ դարասկզբին Արևմտյան Հայաստանից Արևելյան Հայաստան են գաղթում բազմաթիվ հայ ընտանիքներ, ովքեր իրենց հետ բերում են երգեր, պարեր և իրենց բնորոշ տարազներ։ Բնականաբար, տեղի է ունենում ազգային մշակույթի երկու տարբեր ճյուղերի խաչասերում, ինչի արդյունքում ձևավորվում է նոր՝ առավել հարստացած տարբերակը։

Հայաստանում խորհրդային կարգերի հաստատումից հետո հայկական պարի կրթությունը պետությունը վերցնում է իր վրա։ Հիմնվում են պարային ստուդիաներ, որոնք և նպաստում են հետագայում ազգային պարից առանձնացվող ժողովրդական պարի ստեղծմանը։

Ներկայումս հայկական ազգային պարը բաժանվում է երկու խմբի՝ ազգագրականի և ժողովրդականի:

Ժողովրդական պարը, ըստ էության, տարբերվում է ազգագրականից։ Այն ծնվել է խորհրդային «խորեոգրաֆիկ» դպրոցի կաղապարից և, ղեկավարվելով դասական և բալետային պարի ներկայացուցիչների կողմից, հեռացել իր ազգային ակունքներից^[4]։

Ինչ վերաբերում է ազգագրականին, ապա վերջինիս հիմքում ընկած է ազգի ընդհանուր նկարագիրը տալու նպատակը։ Ազգագրություն բառը, ինքնին, բնութագրում է մի գիտություն, որն ուսումնասիրում է ժողովուրդների նյութական և հոգևոր մշակույթը, հետևաբար վերջինիս սովորույթները, տեղաշարժերը, ազգային առանձնահատկությունները և դրանց պատմամշակութային առնչությունները։

Ազգագրական պարը, միահյուսվելով տվյալ միջավայրի ծեսերի, տոնակատարությունների, հավատալիքների և պաշտամունքների հետ, ստեղծում է հայ ժողովրդի հոգեբանությունը և զգացմունքային աշխարհը նկարագրող մի մշակույթ, որը և հայ պարարվեստն է։