Հայոց այբուբենը՝ հայերենի հնչյունային գրերի համակարգը, ստեղծել է Մեսրոպ Մաշտոցը 405 թվականին։ Նրա անունով այն անվանում են նաև մեսրոպյան այբուբեն։ Սկզբնական մեսրոպյան այբուբենն ունեցել է 36 տառ, իսկ 11-րդ դարում ավելացվել են ևս երեքը՝ և, Օ, Ֆ։ Նախամեսրոպյան շրջանում հայերեն գրի և գրականության գոյության հարցը միանշանակ ընդունված չէ․ որոշ մասնագետներ ընդունում են, իսկ մյուսները՝ հերքում։ Հայկական գիրը ունի տարբեր գրատեսակներ, այսինքն՝ գրության տարբեր ձևեր։ Ժամանակակից արևելահայերենի այբուբենի տառերի թիվը նույնպես տարբեր կերպ է հաշվվում՝ կախված նրանից, թե ինչպես են հաշվում «ու»-ն, «և»-ը և «ւ»-ը։
Նախաքրիստոնեական գրային համակարգեր
Նախաքրիստոնեական շրջանում՝ մինչև 301 թվականը, ըստ որոշ աղբյուրների՝ հայերն ունեցել են սեփական գրային համակարգեր։ Նախամաշտոցյան շրջանից հաստատված է սեպագրերի և մեհենագրի գործածությունը։ Նախամաշտոցյան գրերի մասին տեղեկություններ պահպանվել են Կորյունի, Մովսես Խորենացու, Փիլոն Ալեքսանդրացու, Վարդան Արևելցու, Ղազար Փարպեցու և այլ հեղինակների աշխատություններում։
Ստեղծման նախապատմություն
Մեսրոպ Մաշտոցը Գողթն գավառում հասկանում է, որ հունարենով և ասորերենով հնարավոր չէ ժողովրդի մեջ տարածել քրիստոնեությունը, քանի որ ժողովրդի մեծ մասը դեռ պահպանում էր հեթանոսական սովորույթները։ Նա կարծում է, որ քրիստոնեությունը տարածելու համար անհրաժեշտ է եկեղեցական արարողությունները կատարել հայերենով, իսկ դրա համար՝ ստեղծել հայոց գրեր։ Մաշտոցը իր մտքերով կիսվում է Սահակ Պարթևի հետ, և նրանք գումարում են ժողով, որը հավանություն է տալիս հայոց այբուբեն ստեղծելու ծրագրին։ Վռամշապուհ թագավորը հայտնում է Դանիել անունով ասորի եպիսկոպոսի գտած հայոց նշանագրերի մասին։ Սակայն Դանիելյան գրերը թերի էին և չէին համապատասխանում հայերենի հնչյունային համակարգին։ Այդ պատճառով Մաշտոցը ձեռնամուխ է լինում հայոց գրերի ստեղծմանը։
Գրերի գյուտ
Մաշտոցը աշակերտների մի մասին ուղարկում է Սամոսատ, իսկ մյուսներին տանում է Եդեսիա։ Եդեսիայում նա ուսումնասիրում է տարբեր լեզուների այբուբեններ և գրքեր։ Ըստ ավանդության՝ այստեղ Աստծո օգնությամբ ստեղծում է հայոց այբուբենը։ Այնուհետև Սամոսատում հույն գեղագիր Հռոփանոսը ձևավորում է Մաշտոցի ստեղծած տառերը։ Այստեղ էլ Մաշտոցը թարգմանում է հայերեն առաջին նախադասությունը՝ «Ճանաչել զիմաստութիւն և զխրատ, իմանալ զբանս հանճարոյ»։
Հիմնական այբուբեն
Հայերենի այբուբենը Մեսրոպ Մաշտոցը ստեղծել է 405 թվականին։ Սկզբում այն ունեցել է 36 տառ՝ 7 ձայնավոր և 29 բաղաձայն։ 12-րդ դարում ավելացվել են «Օ» և «Ֆ» տառերը։ Հայկական եկեղեցու շնորհիվ պահպանվել են V-XVIII դարերում ստեղծված մոտ 30 հազար գրավոր հիշատակություններ, որոնց մեծ մասը ձեռագրեր են։ Դրանցից շատերը պահվում են Երևանի Մատենադարանում և Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզու Մխիթարյանների մատենադարանում։ Հայոց գրերի պատմությունն ուսումնասիրել են բազմաթիվ մասնագետներ, այդ թվում՝ Հրաչյա Աճառյանը, Էդուարդ Աղայանը, Գուրգեն Սևակը և այլք։
Գրերի ստեղծման բարդություն
Մաշտոցը հայոց գրերը ստեղծելիս բախվեց բազմաթիվ դժվարությունների։ Հայերենն ուներ տարբեր բարբառներ, ուստի պետք էր որոշել, թե որ բարբառն ընտրել որպես հիմնական։ Պետք էր նաև որոշել գրության ուղղությունը, տառերի ձևն ու անունները, ձայնավորների արտահայտման ձևը և՝ հունարենը, թե ասորերենը որպես հիմք ընտրել։ Մեծ դժվարություն էր նաև հայերենի այն հնչյունների գրավոր արտահայտումը, որոնք չկային հունարենում և ասորերենում։ Այդ պատճառով Մաշտոցը ստեղծեց հատուկ տառեր հայերենին բնորոշ հնչյունների համար, օրինակ՝ «յ», «հ», «յու», «յա», «ռ», «ղ», «խ», ինչպես նաև «ծ», «ձ», «ց», «ճ», «ջ», «չ» և այլ հնչյունների համար։ Այսպիսով, Մաշտոցը պետք է ստեղծեր այնպիսի այբուբեն, որը լիովին կհամապատասխաներ հայերենի հարուստ հնչյունական համակարգին։
Այբուբենի ստեղծման մասին ոչ դասական մոտեցում
215 թվականին Հռոմի կայսր Կարակալան ձերբակալեց Խոսրով Ա-ին, սակայն հռոմեական զորքերը պարտվեցին, և Մեծ Հայքի թագավոր դարձավ Տրդատ Բ-ն։ 226 թվականին Պարթև Արշակունիներին փոխարինեցին Սասանյանները, և Հայաստանը ենթարկվեց նաև Պարսկաստանի հարձակումներին։ 230 թվականին Արտաշիրը ներխուժեց Հայաստան, սակայն պարտվեց, իսկ 252 թվականին Շապուհ Ա-ն գրավեց երկիրը։ 279 թվականին Հայաստանը կրկին հաղթեց, և թագավոր դարձավ Խոսրով Բ Մեծը։ 298 թվականին նրա սպանությունից հետո գահ բարձրացավ Տրդատ Գ Մեծը։ Այս մշտական վտանգների և երկրի ներքին մասնատվածության պայմաններում Տրդատ Գ-ի համար քրիստոնեությունը դարձավ Հայաստանի միավորման և կենտրոնական իշխանության ամրապնդման միջոց։ Քրիստոնեության ընդունումից հետո հեթանոսական տաճարներն ու մեհյանները ավերվեցին, դրանց տեղում կառուցվեցին քրիստոնեական եկեղեցիներ, իսկ հին մշակույթը մեծ հարված ստացավ։ Քրիստոնեության ընդունումից հետո եկեղեցական արարողությունները կատարվում էին հունարեն և ասորերեն, ինչի պատճառով հայ ժողովուրդը դժվարությամբ էր հասկանում նոր կրոնը։ Մոտ մեկ դար անց Վռամշապուհ թագավորը և Սահակ Պարթևը հասկանում են, որ պետության և եկեղեցու համար անհրաժեշտ է հայոց սեփական գիրը, և այդ գործը հանձնարարում են Մեսրոպ Մաշտոցին։ Մաշտոցը Հայաստանում երկար ժամանակ փնտրում է հին հայկական գրքեր, սակայն չի գտնում և մեկնում է արտասահման։ Նա ուսումնասիրում է տարբեր գրային համակարգեր և Սամոսատում ձևավորում հայոց նոր գրերը։ 406 թվականին վերադառնալով Հայաստան՝ նա մեծ հանդիսավորությամբ ընդունվում է թագավորի, կաթողիկոսի և ժողովրդի կողմից։ Ըստ որոշ պատմիչների՝ հայերեն գրեր գոյություն են ունեցել դեռևս Մաշտոցից առաջ։ Հիշատակվում են Դանիելյան գրերը և նախաքրիստոնեական շրջանի հայերեն գրության այլ հնարավոր վկայություններ՝ հին արձանագրություններ, դրամներ և գրքեր։ Սակայն այդ գրերի ամբողջական համակարգը չի պահպանվել։
Գրատեսակներ
Հայկական գրերը ներկայացված են տարբեր գրատեսակներով, որոնք տարբերվում են տառերի ձևով և կառուցվածքով։ Դրանց ուսումնասիրությամբ առաջինը զբաղվել է Ղուկաս Ինճիճյանը, իսկ հետագայում՝ Հակովբոս Տաշյանը, Հրաչյա Աճառյանը, Կարո Ղաֆադարյանը, Աշոտ Աբրահամյանը և այլք։ Հայերենում տարբերակում են հետևյալ հիմնական գրատեսակները.
Վարազագիր – օգտագործվել է մատանիների, կնիքների և դրամների վրա, իսկ կոնդակագիրը՝ կաթողիկոսական պաշտոնական գրություններում։
Երկաթագիր – գործածվել է 5-12-րդ դարերում, հատկապես մագաղաթի և վիմագրությունների մեջ։
Բոլորագիր (բոլորգիր) – տարածվել է 12-րդ դարից և 16-րդ դարից դարձել է հայ տպագրության հիմնական գիրը։
Նոտրգիր – առաջացել է բոլորագրից, օգտագործվել է հիմնականում դպիրների և գրագիրների կողմից։
Շղագիր – ծագել է բոլորագրից, տարածվել է 19-րդ դարում։ Տառերը գրվում էին շեղ և կապակցված։
Զարդագիր – առանձնանում է գեղարվեստական ձևավորմամբ և կապված է մանրանկարչության զարգացման հետ։
Ուներ ծաղկագիր, թռչնագիր, վիշապագիր, մարդագիր և այլ տեսակներ։
Փակագիր – տառերի կապակցված գրատեսակ է, որն օգտագործվել է հատկապես վիմագրություններում և հատուկ անունների գրելիս։
Կետադրություն
Հայերենում կետադրական նշանները բաժանվում են երեք հիմնական խմբի՝ տրոհության, առոգանության և բացահայտության նշանների։ Սկզբում կետադրական նշանները քիչ էին․ երկաթագիր տեքստերում հիմնականում օգտագործվում էր միջակետը։ Կետադրության կանոնների մշակմամբ զբաղվել են Արիստակեսը, Գևորգ Սկևեռացին և Դավիթ Զեյթունցին։ Ժամանակակից հայերենի հիմնական կետադրական նշաններն են՝
Տրոհության՝ վերջակետ (։), միջակետ (.), ստորակետ (,), բութ (՝)։
Առոգանության՝ շեշտ (՛), հարցական (՞), բացականչական (՜)։
Բացահայտության՝ չակերտներ («»), փակագծեր (()), կախման կետեր (…), գծիկ (-), ապաթարց (՚) և այլն։
Կան նաև լրացուցիչ նշաններ, որոնք այժմ հազվադեպ են օգտագործվում կամ հանդիպում են մասնագիտական և հին գրաբարյան տեքստերում։
Թվանշաններ
Հայերենում արաբական թվանշանները գործածվում են 17-18-րդ դարերից։ Մինչ այդ թվերը նշանակվել են այբուբենի տառերով։ Հայկական թվային համակարգում՝
«Ա»-ից «Թ»՝ միավորներ,
«Ժ»-ից «Ղ»՝ տասնավորներ,
«Ճ»-ից «Ջ»՝ հարյուրավորներ,
«Ռ»-ից «Ք»՝ հազարավորներ։
Զրոյի համար առանձին նշան չի օգտագործվել․ այն թվերի մեջ հասկացվել է բնական ձևով։ 10 000-ը կոչվել է բյուր և նշվել է «^» նշանով։
Կցագրեր
Հայերենում գոյություն ունեն կցագրեր (կապգրեր), որոնք հատկապես տարածվել են 17-րդ դարի վիմագրության մեջ։ Դրանք հիմնականում կազմվել են հարակից տառերի միացումից, իսկ որոշ կցագրեր կազմվել են երեք և ավելի տառերից։ Հին գրության մեջ օգտագործվել է նաև ծոցագիրը, երբ մի տառը միաձուլվել է մյուսին՝ դրվելով նրա վերևում։ Կապգրերը հատկապես շատ են հանդիպել կնիքների վրա գրված անուններում։ Ժամանակակից հայերենում հայտնի կցագիր է «և»-ը, որը առաջացել է «Եւ» կապակցությունից։ Այն այժմ համարվում է կցագիր, ոչ թե առանձին այբուբենական տառ։