С убийством Дагоберта II исчезла предполагаемая чистая кровь Меровингов, но Дагоберт не был последним королём из этого рода, как принято считать. Официально династия в течении ещё трёх четвертей века оставалась на троне. Эти короли происходили от младших ветвей Меровингов и были возведены на трон столь юными, что не могли взять власть в свои руки.
Всё это время фактическая власть была в руках майордома. Именно майордом Дагоберта Пипин Д’Эристаль, предположительно организовавший убийство своего короля, передал власть над франками своему сыну Карлу Мартелу. Ради справедливости надо сказать, что Мартел был выдающейся личностью в истории Франции. Именно он в 732 году остановил нашествие сарацин на Пуатье, чем заслужил звание «защитника веры и христианского мира».
Особо отмечу, что Мартел не стремился занять трон, хотя все возможности у него для этого были. А вот у его сына такого трепетного отношения к Меровингам не было и, спустя 10 лет после смерти Мартела, в 751 году под именем Пипин Короткий, майордома Хильдерика III, он безколебаний завладел троном. С согласия Церкви Пипин получил титул короля франков. Он низложил Хильдерика III, запер в монастыре и наголо остриг его волосы. Хильдерик умирает через четыре года и Пипин чувствует себя полноценным королём.
В это время появляется очень интересный документ «Константинов Дар». И несмотря на то, что это была фальшивка, изготовленная папской канцелярией, документ имел значительное влияние. Это была «дарственная», датированная примерно 312 годом, которой император Константин передавал в дар епископу Римскому всю полноту своих прав и отдавал статус императора. В документе уточнялось, что епископ Римский великодушно возвратил Константину его императорские права и тот пользовался ими с позволения и с благословления главы Церкви.
Последствия были велики. Теперь Папа мог во имя Христа назначать и низлагать королей. Именно из этого «Константинова Дара» вытекали практически все прерогативы Ватикана, разрешающие вмешиваться во все светские дела.
Именно тогда и возникла церемония — коронование, которое предназначалось для посвящения нового короля, кто бы он ни был по рождению. Первым, кто был таким образом коронован и был Пипин Короткий. Эта церемония состояла не в том, чтобы признать короля или подписать с ним соглашение, а в том, чтобы создать нового монарха.
Если раньше речь шла о простой церемонии признания, о ратификации, то теперь миропомазание приобретало право превосходства над кровью. Папа становился верховным посредником между Богом и королями. Обрядом миропомазания Церковь себе присвоила право «назначать» королей. С этого момента монарх был подчинён Папе.
Пипин Короткий, коронованый в Понтионе в 754 году, открыл собой династию Каролингов. Имя пошло от Карла Мартела, а вовсе не от Карла Великого, как обычно считают. Карл Великий был провозглашён великим римским императором в 800 году. Этим самым Церковь вновь нарушила пакт подписанного с Хлодвигом три века тому назад. По этому пакту данный титул мог принадлежать только представителю династии Меровингов.
Но несмотря на то, что было введено миропомазание, практически все Каролинги для собственного спокойствия и уверенности пытались подтвердить законность своих прав, сочетаясь браком с меровингскими принцессами. Карл Великий не был исключением.
И вот тут вспомним Приорат Сиона, тайное общество, которое было организовано тамплиерами и по мнению некоторых специалистов существующее и в наши дни. По этому поводу швейцарский журналист Матье Паоли писал: «Для них (членов Приората Сиона) единственной настоящей знатью является знать либо вестготского, либо меровингского происхождения. Каролинги и все остальные лишь узурпаторы. В самом деле, они были только королевскими чиновниками, которым было поручено управлять землями и которые, предав сначала друг другу эти земли в наследство, просто-напросто захватили власть. Короновав в 800 году Карла Великого, Церковь совершила клятвопреступление, ибо ранее она заключила союз с Меровингами во время крещения Хлодвига, союз, который сделал Францию старшей дочерью Церкви».
Դագոբերտ II-ի սպանությամբ մերովինգների ենթադրյալ մաքուր արյունը անհետացավ, բայց Դագոբերտը այս գծի վերջին թագավորը չէր, ինչպես ընդունված է ենթադրել: Պաշտոնապես տոհմը գահին մնաց եւս երեք քառորդ դար։ Այս արքաները սերում էին մերովինգների երիտասարդ ճյուղերից և այնքան երիտասարդ էին գահ բարձրանում, որ չկարողացան իշխանությունը վերցնել իրենց ձեռքը։
Այս ամբողջ ընթացքում փաստացի իշխանությունը քաղաքապետի ձեռքում էր։ Դա Դագոբերտի մայոր Պեպեն դ’Էրիստալն էր, ով իբր կազմակերպել էր իր թագավորի սպանությունը, ով ֆրանկների վրա իշխանությունը փոխանցեց իր որդուն՝ Չարլզ Մարտելին։ Հանուն արդարության պետք է ասել, որ Մարտելը ականավոր անձնավորություն էր Ֆրանսիայի պատմության մեջ։ Հենց նա էլ 732 թվականին կասեցրեց սարացիների արշավանքը Պուատիե, որը նրան շնորհեց «հավատքի և քրիստոնեական աշխարհի պաշտպան» կոչումը։
Հատկապես նշեմ, որ Մարտելը չէր ձգտել տիրանալ գահին, թեև ուներ դրա բոլոր հնարավորությունները։ Բայց նրա որդին այդքան ակնածալից վերաբերմունք չուներ մերովինգների նկատմամբ և Մարտելի մահից 10 տարի անց՝ 751 թվականին, Պեպին Կարճահասակ, Չիլդերիկ III-ի մայոր անունով, առանց վարանելու գրավեց գահը։ Եկեղեցու համաձայնությամբ Պեպինը ստացավ ֆրանկների թագավորի տիտղոսը։ Նա գահընկեց արեց Չիլդերիկ III-ին, փակեց մենաստանում և կտրեց նրա մազերը ճաղատ։ Չիլդերիկը մահանում է չորս տարի անց, և Պեպինը իրեն լիարժեք թագավոր է զգում։
Այս պահին հայտնվում է մի շատ հետաքրքիր փաստաթուղթ՝ «Կոնստանտինովի նվերը». Եվ չնայած այն հանգամանքին, որ դա պապական գրասենյակի կողմից պատրաստված կեղծիք էր, փաստաթուղթը զգալի ազդեցություն ունեցավ։ Դա «նվիրատվություն» էր՝ թվագրված մոտ 312 թվականին, որին Կոստանդին կայսրը Հռոմի եպիսկոպոսին նվիրեց իր իրավունքների ողջ լրիվությունը և կայսրի կարգավիճակ։ Փաստաթղթում նշվում էր, որ Հռոմի եպիսկոպոսը մեծահոգաբար վերադարձրել է Կոստանդինին իր կայսերական իրավունքները, և նա դրանք օգտագործել է Եկեղեցու ղեկավարի թույլտվությամբ և օրհնությամբ։
Հետևանքները մեծ էին. Այժմ Պապը կարող էր թագավորներ նշանակել և պաշտոնանկ անել Քրիստոսի անունով: Հենց այս «Կոնստանտինի նվերից» էլ հոսեցին Վատիկանի գրեթե բոլոր իրավասությունները՝ թույլ տալով նրանց խառնվել աշխարհիկ բոլոր գործերին։
Հենց այդ ժամանակ էլ ծագեց արարողությունը՝ թագադրումը, որի նպատակն էր օծել նոր թագավորին, ով էլ որ նա լիներ ի ծնե: Առաջինն այս կերպ թագադրվեց Պեպին Կարճահասակը։ Այս արարողությունը ոչ թե թագավորին ճանաչելու կամ նրա հետ պայմանագիր կնքելու, այլ նոր միապետ ստեղծելու համար էր։
Եթե նախկինում խոսք էր գնում պարզ ճանաչման, վավերացման արարողության մասին, ապա այժմ խրախուսումը ձեռք բերեց արյան նկատմամբ գերազանցության իրավունք։ Պապը դարձավ Աստծո և թագավորների միջև գերագույն միջնորդը: Մկրտության ծեսով Եկեղեցին ինքն իրեն վերագրեց թագավորներ «նշանակելու» իրավունքը։ Այդ պահից միապետը ենթարկվում էր Պապին։
Պեպին Կարճահասակը, որը թագադրվել է Պոնթիոնում 754 թվականին, բացել է Կարոլինգյան դինաստիան։ Անունը եկել է Շառլ Մարտելից, և ամենևին էլ Կարլոս Մեծից, ինչպես սովորաբար հավատում են։ Կարլոս Մեծը հռչակվել է Հռոմի մեծ կայսր 800 թվականին։ Սրանով Եկեղեցին կրկին խախտեց Կլովիսի հետ երեք դար առաջ կնքված դաշնագիրը։ Համաձայն այս դաշնագրի՝ այս կոչումը կարող էր պատկանել միայն Մերովինգների դինաստիայի ներկայացուցչին։
Բայց չնայած այն բանին, որ խրախուսումը մտցվեց, գրեթե բոլոր կարոլինգացիները, իրենց մտքի խաղաղության և վստահության համար, փորձեցին հաստատել իրենց իրավունքների օրինականությունը՝ ամուսնանալով Մերովինգյան արքայադուստրերի հետ: Կարլոս Մեծը բացառություն չէր։
Եվ այստեղ մենք հիշում ենք Սիոնի առաջնահերթությունը, գաղտնի միություն, որը կազմակերպվել է տամպլիերների կողմից և, ըստ որոշ փորձագետների, գոյություն ունի մինչ օրս: Այդ առիթով շվեյցարացի լրագրող Մաթյո Պաոլին գրել է. Կարոլինգները և մնացած բոլորը պարզապես ուզուրպատորներ են։ Իրականում նրանք միայն թագավորական պաշտոնյաներ էին, որոնց վստահված էր հողերի կառավարումը, և ովքեր, նախ և առաջ, որպես ժառանգություն միմյանց դավաճանելով այս հողերը, պարզապես զավթեցին իշխանությունը։ 800 թվականին թագադրելով Կարլոս Մեծին, եկեղեցին սուտ երդում արեց, քանի որ նա նախկինում դաշինք էր կնքել մերովինգների հետ Կլովիսի մկրտության ժամանակ, մի դաշինք, որը Ֆրանսիան դարձրեց Եկեղեցու ավագ դուստրը»։
Էլեն Շահվերդյան 