ա)

բ)

ա)

բ)

ա)

բ)

Домашная работа.

Учебник «Практическсая грамматика» стр.6-8 ,упр. 1-5, упр.7

Упражнение 2. Замените прямую речь косвенной.

1. Анна спросила меня: «Где находится книжный магазин?»
Анна спросила меня, где находится книжный магазин.
2. Я спросил продавца: «Сколько стоит эта книга?»
3. Я спросил девушку: «Где вы живѐте?»
Я спросил девушку, где она живёт.
4. Мария спросила нас: «Куда вы идѐте?»
Мария спросила нас, куда мы идём.
5. Михаил спросил меня: «Кому ты обещал дать книгу?»
Михаил спросил меня, кому я обещал дать книгу.
6. Мой друг спросил меня: «Почему ты не идѐшь с нами?»
Мой друг спросил меня, почему я не иду с ними.
7. Мать спросила сына: «Когда ты вернѐшься домой?»
Мать спросила сына, когда он вернётсься домой.
8. Мы спросили нового студента: «Откуда ты приехал?»
Мы спросили нового студента, откуда он приехал.
9. Мальчик спросил меня: «Как вас зовут?»
Мальчик спросил меня, как меня зовут.

Упражнение 3. Замените прямую речь косвенной.

1. Нина спросила меня: «Ты читал сегодняшнюю газету?»
Нина спросила меня, читал ли я сегодняшнюю газету.
2. Я спросил его: «Ты был сегодня на стадионе?»
Я спросил его, был ли он сегодня на стадионе.
3. Мы спросили их: «Вы были на выставке?»
Мы спросили их, были ли они на выставке.
4. Анна спросила меня: «Ты получаешь письма из дома?»
Анна спросила меня, получаю ли я письма из дома.
5. Я спросил его: «Твоя сестра пойдѐт с нами в театр?»
Я спросил его, пойдёт ли его сестра с нами в театр.
6. Мы спросили преподавателя: «Завтра будет лекция по истории?»
Мы спросили преподавателя, будет ли завтра лекция по истории.
7. Он спросил нас: «Вы понимаете то, что я говорю?»
Он спросил нас, понимаем ли мы то, что он говорит.
8. Я спросил брата: «Ты будешь читать эту книгу?»
Я спросил брата, будет ли он читать эту книгу.

Упражнение 4. Замените прямую речь косвенной.

1. Наш знакомый спросил нас: «Вы давно приехали сюда?»
Наш знакомый спросил нас, давно ли мы приехали сюда.
2. Врач спросил меня: «Вы хорошо себя чувствуете?»
Врач спросил меня, хорошо ли я себя чувствую.
3. Студенты спросили преподавателя: «Мы правильно решили задачи?» Студенты спросили преподавателя, правильно ли они решили задачи.
4. Анна спросила свою подругу: «Интересно было на вечере?»
Анна спросила свою подругу, интересно ли было на вечере.
5. Я спросил своего друга: «Ты долго ждал меня?»
Я спросил своего друга, долго ли он ждал меня.
6. Я спросил Карлоса: «Ты давно изучаешь русский язык?»
Я спросил Карлоса, давно ли он изучает русский язык.

Упражнение 5. Замените прямую речь косвенной.

1. Преподаватель сказал нам: «Откройте тетради и пишите».
Преподаватель сказал нам, чтобы мы открыли тетради и писали.
2. Мы попросили преподавателя: «Повторите, пожалуйста, последнее предложение».
Мы попросили преподавателя, чтобы он повторил пожалуйста, последнее предложение.
3. Он сказал брату: «Прочитай этот рассказ».
Он сказал брату, чтобы он прочитал этот рассказ.
4. Родители написали дочери: «Пиши нам чаще».
Родители написали дочери, чтобы она писала им чаще.
5. Виктор написал родителям: «Пришлите мне книги на французском языке».
Виктор написал родителям, чтоны они пришлили ему книги на французском языке.
6. Друзья просили Антона: «Расскажи нам, как ты учился в Москве».
Друзья просили Антона, чтобы он расскал им, как он учился в Москве.
7. Я попросил друга: «Купи мне, пожалуйста, книгу».
Я попросил друга, чтобы он купил мне, пожалуйста, книгу.

Упражнение 7. Вместо точек поставьте союзы что или чтобы.

l. Преподаватель сказал нам, чтобы мы прочитали эту книгу. Он сказал, что эта
книга очень интересная. 2. Врач сказал больному, что у него неопасная болезнь.
Он сказал, чтобы больной принимал лекарство. 3. Отец написал мне, чтобы летом я приехал домой. Он написал, что они с мамой очень хотят видеть меня. Я написал родителям, что летом я обязательно приеду к ним. 4. Я сказал товарищу, что я куплю билет в кино. Товарищ сказал мне, чтобы я купил ему два билета. 5. Преподаватель сказал, что сегодня мы будем писать сочинение. Он сказал, чтобы мы писали внимательно. 6. Мой друг сказал мне, чтобы я посмотрел балет «Лебединое озеро». Он сказал, что он смотрел этот балет в Большом театре.

Իշխանություն, հեղինակություն, իրավավարչական կամ քաղաքական միավոր։ 
Ժամանակին իշխանությունը ներկայացրել են տոհմ կամ ցեղային ընտրովի ավագները՝ առաջնորդները։ Դասակարգերի ծագման ժամանակ իշխանության անցումը դարձել է ժառանգական ։  Դասակարգային հասարակարգերում իշխանությունները  ունեցել են տարբեր կոչումներ ՝ իշխանական դքսություն, հերցոգություն, թագավորություն, խանություն, կայսրություն, հանրապետություն) , հիմա էլ օգտագործում են նույն կամ նոր տարատեսակներով ու անուններով։
Իշխանության բացասական կողմը իմ կարծիքով այն է , որ քաղաքական իշխանությունները պետության կամ կառավարության միջոցով ուզում է մարդկանց վրա իշխել ու նրանց կարծիքը չլսել ։
Իշխաննության դրական կողմը այն է , որ պետությունը , կառավարությունը անի ամեն բան , որ կարողանա մարդկանց կյանքը լավացնի ։
Էկտոնը ասել է․ իշխանությունը այլասերելու միտում ունի, իսկ բացարձակ իշխանությունը այլասերում է բացարձակը։ 
Երբեմն մարդը իշխանություն ստանալու դեպքում չի կարողանում ինքն իր վրա աշխատել , չի կարողանում ղեկավարել իր ցանկություններն ու սխալ վարքագիծ է դրսևորում ։
Երբեմն էլ մարդը իշխանություն ունենալու դեպքում իր ուժերը ուղղում է մարդկանց , ժողովրդին օգնելու համար ։

Ex. 1

Ex. 2

Ex. 3

Ex. 1
1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

22.

Ex. 2

***

Գիտե՞ք, որ գարուն է արդեն,
Բոլորը թափվել են փողոց.
Լսո՞ւմ եք անուշ մի զնգոց —
Գիտե՞ք, որ գարուն է արդեն։

Դյութում են շրթերը վարդե,
Սրտերը կրակ են ու բոց-
Գիտե՞ք, որ գարուն է արդեն,
Բոլորը թափվել են փողոց։

***

Ինչքան աշխարհը սիրես ու աշխարհով հիանաս —
Այնքան աշխարհը անուշ ու ցանկալի կլինի.
Թե ուզում ես չսուզվել ճահճուտները անհունի —
Պիտի աշխարհը սիրես ու աշխարհով հիանաս:
Այնպե՜ս արա, որ կյանքում ո՜չ մի գանգատ չիմանաս,
Խմի՜ր թախիծը հոգու, որպես հրճվանք ու գինի.
Որքան աշխարհը սիրես ու աշխարհով հիանաս —
Այնքան աշխարհը անուշ ու ցանկալի կլինի…

***

Ինչ որ լավ է՝ վառվում է ու վառում,
Ինչ որ լավ է՝ միշտ վառ կմնա.
Այս արև, այս վառ աշխարհում
Քանի կաս՝ վառվի՛ր ու գնա՛։
Մոխրացի՛ր արևի հրում,
Արևից թող ոչինչ չմնա, —
Այս արև, այս վառ աշխարհում
Քանի կաս՝ վառվի՛ր ու գնա՛։

***

Կյանքը – երգի, երկնքի՜ պես անհո՜ւն, անհո՜ւն, –
Կյանքը – կորած աստղերի՜ պես հազարանուն:
Կյանքը – կրակ ճահիճներում՝ կա ու չկա, –
Կյանքը – ճամփորդ, սպասված հյուր, որ պետք է գա:
Կյանքը – երգի, երկնքի՜ պես անհո՜ւն, անհո՜ւն, –
Կյանքը – կորած աստղերի՜ պես հազարանուն …

***

Դոփո՛ւմ են, դոփո՛ւմ են, դոփո՛ւմ են ձիերը,
Մթի մեջ դոփում են, խփում են պայտերը,
Պայտերը խփում են, խփում են հողին.-
Անծա՜յր է գիշերը, անհայտ է ուղին:
Գնո՜ւմ են, գնո՜ւմ են, գնո՜ւմ են ձիերը,
Մոտիկ են, հեռու են, դոփում են պայտերը,
Պայտերը դոփում են քունքի՛ս մեջ հիմա.-
Անհա՜յտ է աշխարհը՝ անցում է ու մահ…

***

Ինչքան որ հուր կա իմ սրտում — բոլորը քեզ.
Ինչքան կրակ ու վառ խնդում — բոլորը քեզ.—
Բոլո՜րը տամ ու նվիրեմ, ինձ ո՛չ մի հուր թող չմնա՝
Դո՜ւ չմրսես ձմռան ցրտում.— բոլո՜րը քեզ…

Ես իմ անուշ Հայաստանի

Ես իմ անուշ Հայաստանի արևահամ բարն եմ սիրում,
Մեր հին սազի ողբանվագ, լացակումած լարն եմ սիրում,
Արնանման ծաղիկների ու վարդերի բույրը վառման,
Ու նաիրյան աղջիկների հեզաճկուն պա՛րն եմ սիրում։

Սիրում եմ մեր երկինքը մուգ, ջրերը ջինջ, լիճը լուսե,
Արևն ամռան ու ձմեռվա վիշապաձայն բուքը վսեմ,
Մթում կորած խրճիթների անհյուրընկալ պատերը սև,
Ու հնամյա քաղաքների հազարամյա քա՛րն եմ սիրում։

Ո՛ւր էլ լինեմ — չե՛մ մոռանա ես ողբաձայն երգերը մեր,
Չե՜մ մոռանա աղոթք դարձած երկաթագիր գրքերը մեր,
Ինչքան էլ սո՜ւր սիրտս խոցեն արյունաքամ վերքերը մեր —
Էլի՛ ես որբ ու արնավառ իմ Հայաստան — յա՛րն եմ սիրում։

Իմ կարոտած սրտի համար ո՛չ մի ուրիշ հեքիաթ չկա․
Նարեկացու, Քուչակի պես լուսապսակ ճակատ չկա․
Աշխա՛րհ անցի՛ր, Արարատի նման ճերմակ գագաթ չկա․
Ինչպես անհաս փառքի ճամփա՝ ես իմ Մասիս սա՛րն եմ սիրում։

Լուսամփոի պես աղջիկ․․․

Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ՝ աստվածամոր աչքերով,
Թոքախտավոր, թափանցիկ, մարմինի՜ պես երազի,
Կապու՜յտ աղջիկ, ակաթի ու կաթի պես հոգեթով,
Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ…

Ես ի՞նչ անեմ, ի՞նչ անեմ, որ չմեռնի իմ հոգին,
Որ չմարի իմ հոգին քո ակաթե աչքերում․
Ես ի՞նչ անեմ, որ մնա ծիածանը երեքգույն,
Որ չցնդի, չմարի՜ իմ հոգու հեռուն…

Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ՝ աստվածամոր աչքերով,
Թոքախտավոր, թափանցիկ, մարմինի՜ պես երազի,
Կապո՜ւյտ աղջիկ, ակաթի ու կաթի՜ պես հոգեթով,
Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ…

Թումանյանը իր մտքինը շատ պարզ արտահայտել է հոդվածում։ Ինչի մասին էր հոդվածը բուն. այնտեղ ասվում էր, որ ներկայիս ժամանակում մենք սխալ ենք ընկալում, ընդունում և տեսնում բաները։ Ինչ էր ուզում ասել Թումանյանը` մենք տեսնում, դատում, հիշում ենք արտաքինը և ոչ ամենակարևորը` ներքինը։ Չէ որ իմաստը ներքինի մեջ է` հոգու։ Ամենն էլ հոգի ունի։ Մարդ ասելով պատկերացնում ենք կին կամ տղամարդ, ֆիզիկապես ուժեղ կամ թույլ, նրա դիմագծեր և այլն, իսկ որպես անհատականությու՞ն, որպես զգացմունքներ ունեցող էակ գուցե՞, բանակա՞ն, սիրող և այլն։ Պետք է սովորենք տեսնել և՛ ներքինը, և՛ արտաքինը։