Պատրաստվե՛ք ներկայացնելու՝
Թեմա 7. Հայաստանի առաջին հանրապետության միջազգային դրությունը և Հայկական հարցը
ա/ Հարաբերությունները հարևան երկրների հետ
բ/ Հայկական հարցը Փարիզի խաղաղության կոնֆերանսում։ Սևրի պայմանագիրը /բանավոր, էլ․ դասագիրք, էջ 26-33/
Լրացուցիչ նյութեր՝
- ՀՀ հարաբերությունները հարևան պետությունների հետ /1918-20 թթ․/
- Հայկական հարցը Փարիզի խաղաղության վեհաժողովում
- Սևր․Հայկական չիրականացված երազանքը․տեքստ
- Սևր․Հայկական չիրականացված երազանքը․տեսանյութ
- Սևրի պայմանագիրը շարունակում է գոյություն ունենալ որպես պատմական փաստ. ՀՀ վարչապետ
- Ինչու ՞ Սևրի պայմանագիրը մնաց թղթի վրա․Լ․ Շիրինյան
Առաջադրանք.
Նկարագրե՛ք ՀՀ հարաբերությունները 1918-1920 թթ․ և այսօր՝
ա/ Հայ-վրացական հարաբերությունները 1918-1920թթ․ և այսօր
1918-1920 թվականներ
1918 թվականին, Առաջին աշխարհամարտի ավարտից հետո, Հայաստանը և Վրաստանը ձեռք բերեցին անկախություն։ Երկու երկրները նաև փորձում էին կայացնել իրենց ազգային ինքնությունը և համակարգերը։ Այդ ժամանակաշրջանում երկու երկրների միջև ձևավորվեցին քաղաքական ու ռազմական հարաբերություններ, հատկապես ընդդեմ թուրքական և խորհրդային վտանգների։ 1920 թվականին, երբ երկու երկրներն էլ սկսեցին մուտք գործել խորհրդային միության կառուցվածքում, տեղի ունեցան փոփոխություններ, որոնք ազդեցություն ունեցան նրանց միջև հարաբերությունների վրա։
Այսօր, ներկայիս դրությամբ
Դրանք շարունակվում են, հատկապես տնտեսական ու մշակութային ոլորտներում։ Երկու երկրների միջև ստորագրվել են մի շարք համաձայնագրեր, որոնք նպատակ ունեն բարելավելու հարաբերությունները։ Հարավային Կովկասում անվտանգության հարցերը շարունակում են մնալ կարևոր, և երկու երկրները համագործակցում են անվտանգություն ապահովելու ուղղությամբ։ Վրաստանը ու Հայաստանը միմյանց աջակցում են միջազգային կառույցներում, և դա դրական ազդեցություն ունի հարաբերությունների վրա։ Հավաքական միջոցառումներ, մշակութային փոխանակումներ և կրթական ծրագրեր նպաստում են ժողովուրդների միջև կապերի ամրապնդմանը։
բ/ Հայ-ադրբեջանական տարածքային խնդիրները 1918-1920թթ․ և այսօր
1918-1920 թվականներ
Երկու երկրների միջև սահմանային հարցերը, հատկապես Ղարաբաղի շուրջ, սկսեցին սրվել։ Ադրբեջանական կառավարությունը ցանկանում էր վերահսկել Ղարաբաղը, որն այն ժամանակ մզկիթների համատեքստում հիմնականում հայկական բնակչություն ուներ։ Այդ ժամանակահատվածում տեղի ունեցան մի շարք մարտեր և քաղհասարակական շարժումներ, որոնք ապացուցեցին ազգերի միջև հակասությունները, ուկրաինական ռազմական ներկայությունը ևս բարդացրեց իրավիճակը։
Այսօր, ներկայիս դրությամբ
1991 թվականին Խորհրդային միության փլուզումից հետո, Հայաստանը ու Ադրբեջանը կրկին առաջ են քաշել իրենց տարածքային պահանջները, ինչը հանգեցրեց 1992-1994 թվականներին տեղի ունեցած առաջին Ղարաբաղյան պատերազմին։ 2020 թվականի աշնանը տեղի ունեցավ 44-օրյա պատերազմ, որը արդյունք ունեցավ տարածքային կորուստներով և նոր սահմանային խնդիրներով։ Այնուամենայնիվ, պատերազմից հետո ձեռք բերված փաստաթուղթերը մի շարք նոր իրավիճակներ ստեղծեցին։
գ/ Հայ-թուրքական հարաբերություններում առկա խնդիրները 1918-1920թթ․ և այսօր
1918-1920 թվականներ
1918 թվականին, երբ Հայաստանը հայտարարեց իր անկախությունը, Թուրքիան փորձում էր վերականգնել իր նախկին ազդեցությունը Կովկասում։ Հայաստանի և Թուրքիայի միջև սահմանային խնդիրներ սկսեցին ակնառու դառնալ, հատկապես Արարատի և Ալաշկերտի շրջաններում։ Սկզբնական շրջանում Հայաստանի Հանրապետության ղեկավարությունը փորձեց բարելավել հարաբերությունները Թուրքիայի հետ, բայց թուրքական կառավարության կողմից հայերի նկատմամբ իրականացվող քաղաքականությունը՝ ներառյալ սպանությունները, ստեղծեց լուրջ խնդիրներ։ 1915-1917 թվականներին տեղի ունեցած հայոց ցեղասպանությունը ողջ հայ ժողովրդի համար խորը վերք էր, որն այդ ժամանակահատվածում ազդեցության մեծ չափով թուլացրեց հայ-թուրքական հարաբերությունները։ Թուրքիան չէր ճանաչում իր պատմական պատասխանատվությունը, ինչը սահմանափակում էր ցանկացած հաշտեցման հնարավորությունները։
Ներկա ժամանակ
Հայ-թուրքական հարաբերություններում առկա հիմնախնդիրը հայոց ցեղասպանության ճանաչման հարցն է։ Թուրքիան շարունակում է հրաժարվել ընդունել պատմական այս իրողությունը, ինչը մեծ ազդեցություն է ունենում երկու երկրների միջև հարաբերությունների վրա։ Հայկական հարցը, միջազգային մակարդակում, շարունակաբար քննարկվում է, և Թուրքիայի կողմից դրա անտեսումը հանգեցնում է նոր լարվածության։ Հայաստանը փորձում է միջազգային հանրության աջակցությունը ստանալ ցեղասպանության ճանաչման հարցում։ Թուրքիան շարունակում է ակտիվ քաղաքականություն վարել Հարավային Կովկասում, իսկ Հայաստանը, իր հերթին, փորձում է զարգացնել տնտեսական և մշակութային կապեր, ինչպիսիք են Եվրոպայի և Ռուսաստանից։ Հայ-թուրքական պաշտոնական հարաբերությունները բացակայում են։ 2009 թվականին ստորագրված պրոտոկոլները, որոնք նախատեսում էին հարաբերությունների կարգավորում, չեղյալ էին հայտարարվել, ինչը ավելի մեծ խնդիրներ ստեղծեց։
դ/ Հայ-իրանական հարաբերությունները 1918-1920 թթ․ և այսօր /բլոգային աշխատանք/․
1918-1920 թվականներ
1918 թվականին, երբ Հայաստանը հայտարարեց իր անկախությունը, Իրանը, որն այդ ժամանակ գտնվում էր ներքին ընդհարման մեջ, առաջարկեց աջակցություն։ Հայկական կառավարության անդամները փորձում էին կառուցել հարաբերություններ Իրանի հետ, հաշվի առնելով թուրքական սպառնալիքը։ Առաջին աշխարհամարտի ընթացքում Իրանի կողմից հայերին ցուցաբերած աջակցությունը (որն, այնուամենայնիվ, երբեմն վերածվում էր հակասությունների) դարձավ կարևոր քայլ, հատկապես թուրքական ոտնձգությունների ֆոնին։ Այդ ժամանակաշրջանում սկսեցին ձևավորվել սահմանային հարցեր, քանի որ թե՛ Հայաստանը, թե՛ Իրանը ցանկանում էին վերահսկել իրենց սահմանները։ Սակայն ընդհանուր հումանիտար և ռազմական աջակցությունը պահպանվեց։ 1920 թվականին, երբ Հայաստանը սկսեց մտնել խորհրդային ազդեցության գոտի, Իրանի կառավարությունը, որը վտանգի տակ էր գտնվում արտաքին ուժերի կողմից, փորձեց պահպանել իր ազդեցությունը Կովկասում։
Ներկա ժամանակ
Այսօր Հայաստան-Իրան հարաբերությունները զգալիորեն կայուն են, և երկու երկրները համագործակցում են տնտեսական, մշակութային և քաղաքական ոլորտներում։ Իրանն Հայաստանի կարևոր առևտրային գործընկերներից մեկն է։ Հարավային Կովկասում թուրքական և ադրբեջանական ազդեցությունը աճելու ֆոնին, Հայաստանը և Իրանը փորձում են պահպանել իրենց ռազմավարական կապերը։ Իրանը աջակցում է Հայաստանի անվտանգությանը՝ որպես ռազմական ու տնտեսական լծակ։ Երկու երկրների միջև տնտեսական կապերը զարգանում են, հատկապես էներգետիկայի, առևտրի և ենթակառուցվածքների ոլորտներում։ Իրանը և Հայաստանը համատեղ ծրագրեր ունեն, օրինակ՝ էլեկտրաէներգիայի արտահանում։ Հայ-իրանական հարաբերություններն առկա են նաև մշակութային մակարդակում, որտեղ պատմական կապերը, արվեստն ու լեզուները պահպանում են ժողովուրդների միջև բարեկամական հարաբերությունները։
