Կարդալ, գրավոր վերլուծել։
«Մի′ նեղացրեք մարդուն» Լեոնիդ Ենգիբարյան
Իզուր, հենց էնպես մարդուն նեղացնել պետք չի, որովհետեւ դա շատ վտանգավոր է։ Հանկարծ ու նա Մոցա՞րտն է։ Ու հատկապես, եթե դեռ ոչինչ չի հասցրել գրել, անգամ «Թուրքական մարշը»։ Կնեղացնեք նրան ու ոչինչ էլ չի գրի։ Մի բան չի գրի, հետո մյուսը, ու աշխարհում կպակասի գեղեցիկ երաժշտությունը, կպակասեն լուսավոր զգացմունքներն ու մտքերը, ու նշանակում է, լավ մարդիկ էլ կպակասեն։
Իհարկե, մեկ ուրիշին կարելի է եւ նեղացել՝ ամեն մեկը հո Մոցարտ չի՞։ Բայց, այնուամենայնիվ, պետք չի, հանկարծ ու…
Մի՜ նեղացրեք մարդուն, պետք չի…
Դուք էլ այնպիսին եք, ինչպիսին նա է։
Լա՜վ նայեք իրար, մարդի՜կ:
Ենգիբարյանն այստեղ ծանոթացնում է այն գաղափարը, որ ոչ բոլոր մարդիկ են ընդունակ մեծագույն ստեղծագործությունների, բայց դա չի նշանակում, որ նրանք զրկված են արժեքից։ Տեքստում Ենգիբարյանը կոչ է անում խուսափել մարդու նեղացնելուց, քանի որ դա կարող է հանգեցնել մեծ կորուստի՝ ոչ միայն նրան, այլև ողջ աշխարհին։ Ենգիբարյանն այստեղ Մոցարտին օգտագործում է որպես խորհրդանիշ՝ ներկայացնելով այն մարդկանց, ովքեր կարող են մեծ դեր խաղալ պատմության մեջ, սակայն նրանց ներքին լույսը կարող է մարել, եթե նրանց նեղացնենք կամ չհասկանալ։ Մոցարտը, ով ստեղծել է «Թուրքական մարշը» և ավելի շատ այլ մեծագույն գործեր, այսպիսով դառնում է ոչ միայն արվեստի մեծ ստեղծագործող, այլև այն մարդ, ով միգուցե այնքան էլ նկատելի չէ իր կյանքում, բայց ունի անկրկնելի ներուժ, որն ութունում է արժանանալ հասարակության ուշադրությանը։



