Վեգետատիվ բազմացումը բույսերի անսեռ բազմացման ձև է։ Այդ դեպքում նոր բույսը առաջանում է մայր բույսի որևէ մասից՝ արմատից, ցողունից կամ տերևից։ Սերմ և բեղմնավորում չի լինում։ Նոր առաջացած բույսը լիովին նման է մայր բույսին և ունի նույն հատկությունները։ Օրինակ՝ կարտոֆիլը բազմանում է պալարով, սոխն ու սխտորը՝ սոխուկով, ելակը՝ սողացող ցողունով, իսկ խաղողը և վարդը կարելի է բազմացնել կտրոններով։ Անսեռ բազմացման կենսաբանական նշանակությունն այն է, որ այն օգնում է օրգանիզմներին արագ և հեշտ բազմանալ։ Զուգընկեր անհրաժեշտ չէ, և քիչ էներգիա է ծախսվում։ Նոր սերունդը պահպանում է մայր օրգանիզմի օգտակար հատկանիշները։ Սակայն կա նաև թերություն․ բոլոր նոր բույսերը նույնն են լինում, և եթե պայմանները փոխվեն կամ հիվանդություն առաջանա, նրանք կարող են միաժամանակ վնասվել։

Տեքստային խնդիրներ (Ինքնուրույն աշխատանք)

1.3
2.3
3.2
4.2

1․9
2.1
3.3
4.2

1.1
2.4
3.3
4.4

1.3
2.1
3.3
4.1

Հողային ռեսուրսների պահպանումը և ռացիոնալ օգտագործումը շատ կարևոր է, որովհետև հողը մարդու կյանքի հիմնական բնական հարստություններից մեկն է։ Հողի վրա մենք աճեցնում ենք սնունդ, կառուցում տներ ու ճանապարհներ, և այն ծառայում է որպես միջավայր բույսերի ու կենդանիների համար։ Առանց բերրի հողի մարդը չի կարող ապահովել իրեն սննդով։ Սակայն հողը կարող է վնասվել։ Քամին և ջուրը կարող են քշել հողի վերին՝ ամենաբերրի շերտը, ինչը կոչվում է էրոզիա։ Հողը կարող է նաև աղտոտվել քիմիական նյութերից, գործարանների թափոններից և կենցաղային աղբից։ Եթե հողը երկար ժամանակ սխալ ձևով օգտագործվում է, այն դառնում է անբերրի և կորցնում իր օգտակար հատկությունները։ Հողային ռեսուրսների պահպանումը նշանակում է խնամքով վերաբերվել հողին։ Պետք է ճիշտ կազմակերպել ոռոգումը, փոխել մշակաբույսերը, նվազեցնել քիմիական նյութերի օգտագործումը և կանխել հողի աղտոտումը։ Կարևոր է նաև ծառեր տնկել և պահպանել բնական բուսականությունը, որպեսզի հողը պաշտպանված լինի քամուց և ջրից։ Ռացիոնալ օգտագործումը նշանակում է հողը օգտագործել խելամիտ և տնտեսող ձևով, որպեսզի այն ծառայի ոչ միայն մեզ, այլ նաև ապագա սերունդներին։ Հողը բնական հարստություն է, և նրա պահպանումը յուրաքանչյուրի պարտականությունն է։