Ծանոթացե՛ք հետևյալ թեմային՝ «Վահանանց ապստամբություն»
Պատասխանե՛ք հետևյալ հարցերին՝
- Ի՞նչ քաղաքականություն էր վարում Պերոզը Հայաստանի նկատմամբ։ Ո՞վ էր Վահան Մամիկոնյանը։ Ի՞նչ գիտեք Շուշանիկի մասին։ Ինչո՞ւ Վազգեն բդեշխի սպանությունը Հայաստանում ապստամբության բռնկման ազդանշան եղավ։
Պերոզ I‑ը (մ.թ. 459–484), Սասանյան Պարսկաստանի արքան, Հայաստանում վարում էր կոշտ ու ճնշող քաղաքականություն՝ փորձելով զրադաշտականությունը տարածել եւ քրիստոնեությունը վերջնականապես թուլացնել, ինչպես նաև սահմանափակել հայոց նախարարների ինքնավարությունը։ Այդ քաղաքականությունն առաջացրեց մեծ անհագստություն հայերի շրջանում։ Վահան Մամիկոնյանը հայոց գունդի զորավարը եւ պետական գործիչն էր։ Պարսկական ճնշումների դեմ 481–484 թվականներին նա գլխավորեց հայերի քաղաքացիական և ռազմական դիմադրությունը՝ միավորելով նախարարներին եւ զորքերին Պարսկաստանի դեմ։ Զորավարի գլխավորությամբ հայերն ապստամբեցին ու մարտնչեցին՝ իրենց հավատքն ու իրավունքները պաշտպանելու համար։ Վահան Մամիկոնյանը իր զորքերին առաջնորդեց բազմաթիվ ճակատամարտերում եւ, վերջապես, 484‑ին կնքվեց Նվարսակի պայմանագիրը, որով հայերին երաշխավորվեց կրոնական ազատություն եւ որոշ ինքնավարություն։ Շուշանիկը (մ.թ. մոտ 440–475) քրիստոնյա հայ կին էր, ով ամուսնացած էր Վազգեն բդեշխի (Varsken) հետ։ Վազգեն ընդունել էր զրադաշտականությունը եւ փորձում էր Շուշանիկին ստիպել հրաժարվել քրիստոնեական հավատքից։ Շուշանիկը խստորեն մերժեց դա եւ դա պատճառ դարձավ, որ նա ընտևան մի դաժան մահվան ենթարկվեց՝ քրիստոնեական հավատքի համար նահատակվելով։ Շուշանիկը որպես քրիստոնեական նահատակ այժմ սրբացվում է եկեղեցում։ Վազգեն բդեշխի սպանությունը 482 թվականին բաժանարար իրադարձություն եղավ։ Վազգենը, որպես զրադաշտական կողմնակից եւ պարսկական քաղաքականության ներքո գտնվող հայկական իշխան, դաժան վերաբերմունք էր ցույց տվել քրիստոնյաների նկատմամբ։ Նրա սպանությունը, որը իրականացրեց Վրաստանի թագավոր Վախթանգ I Գորգասալին, ընկալվեց հայերի մոտ որպես կրոնական ու ազգային ճնշումների դեմ միանշանակ դիմադրության ազդանշան։ Սա զարկ տվեց վաղուց պատրաստվող հայկական ապստամբությանը՝ հայ նախարարներին մեկտեղելով Վահան Մամիկոնյանի շուրջ։ - Ի՞նչ որոշեցին հայ նախարարները Շիրակում․ ի՞նչ իրադարձություններ հաջորդեցին դրան։ Ներկայացրե՛ք Հայաստանում ձևավորված կառավարության կազմը։ Նկարագրե՛ք Ակոռիի ճակատամարտը։
481 թվականին, երբ Սասանյան Պարսկաստանի արքան սկսեց Հայաստանի վրա ճնշումներն աճեցնել, հայ նախարարները Շիրակում համատեղ ժողով անցկացրին եւ որոշեցին ապստամբել Պարսկաստանի իշխանության դեմ՝ վերականգնելու համար Հայաստանի ինքնավարությունը եւ պաշտպանելու քրիստոնեական հավատքը։ Այդ որոշմամբ սկսվեց համաժողովրդական ապստամբություն, որի ընթացքում Հայաստանում կազմավորվեց ազգային կառավարություն. Վահան Մամիկոնյանը նշանակվեց սպարապետ (հրամանատար), Սահակ Բագրատունին՝ մարզպան (պետական ղեկավար), իսկ Հովհաննես Ա Մանդակունի կաթողիկոսը ստացավ մեծ դատավորի լիազորությունները՝ ղեկավարելու բոլոր պետական գործերը։ Այդ կառավարությունն ու ղեկավարները միավորեցին հայկական զորքերը, որպեսզի դեմ կանգնեցնեին պարսիկների զորքերին։ Շուտով պարսկական կողմը վերսկսեց ռազմական գործողությունները՝ Ատրվշնասպի գլխավորությամբ մեծ ուժով ներխուժելով Հայաստան: Ակոռի գյուղի մոտ՝ Մասիսի լանջերին, հայկական զորքերը՝ Վահան Մամիկոնյանի առաջնորդությամբ, պարզ հաղթանակ տարան։ Այդ ճակատամարտում պարսկական հրամանատար Ատրվշնասպը սպանվեց, ինչը մեծ ոգևորություն պարգեւեց ապստամբական շարժմանը եւ ամրապնդեց նրա շարունակությունը։ - Ձեր կարծիքով՝ ինչո՞ւ հայերը որոշեցին օգնել Վախթանգին։ Ի՞նչ հետևանքներ ունեցավ այդ օգությունը։ Ներկայացրե՛ք պատերազմի հետագա ընթացքը։
Հայերը որոշեցին օգնել Վախթանգ I Գորգասալուն, որովհետև նա դուրս եկավ Պարսկաստանի դեմ՝ քրիստոնեական հավատքն ու տարածաշրջանային ինքնորոշումը պաշտպանելու համար, եւ նրանց շահերն ու ճակատագիրը համընկնում էին։ Վախթանգը սպանել էր Պարսիկների կողմնակից՝ Վազգեն բդեշխին եւ բացարձակ կոնֆլիկտի մեջ ընկել իր իրանական սուպերեն՝ Պերոզի հետ, ու կանչով դիմեց հայ նախարարներին՝ միավորվելու համար։ Հեղինակավոր աղբյուրների համաձայն՝ հայերը, որոնք նույնպես դեմ էին պարսկական ճնշումներին, որոշեցին Վախթանգին աջակցել՝ ընդմիջված մտածումից հետո, եւ Վահան Մամիկոնյանի գլխավորությամբ միացան նրա ուժերին։ Այս աջակցությունն ունեցավ ծանր տնտեսական ու ռազմական հետեւանքներ․ հայ-վրաց դաշինքը սկզբնական շրջանում ապստամբների հաղթանակ չստացավ․ նրանք պարտվել են պարսկական՝ Իրանի զորքերի կողմից 483–484 թվականներին, ինչը հանգեցրեց Վախթանգի պարբերաբար նահանջին եւ նրա քրիստոնեական վրաց թագավորության դեմ պարսկական հակահարձակումներին։ Պատերազմի հետագա ընթացքը կարճով այսպիսին էր․ հենց որ հայերն ու վրացիները միացան պայքարին՝ պարսիկները ուղարկեցին զորքեր՝ ճնշելու ապստամբությունը, ինչի արդյունքում մի շարք բախումներում՝ հատկապես Վախթանգի հետ պայքարում, դաշինքը հաղթանակ չի տարավ և Վախթանգը ստիպված եղավ նահանջել իրենց երկրից՝ փախչելով Ռոմայից կառավարած Լազիկա։ - Ի՞նչ քաղաքականություն որդեգրեց պասից արքա Վարղարշը։ Ե՞րբ կնքվեց Նվարսակի պայմանագիրը և ի՞նչ նշանակություն ունեցավ։ Համեմատե՛ք Վարդանանց և Վահանանց պատերազմները, ցո՛ւյց տվեք դրանց նշանակությունը։
Պարսից արքա Բալաշը (վարչապետ Վարղարշ անունով ևս հիշատակվում է) Վահանանց պատերազմի ավարտին՝ 484–488 թթ., վարեց ավելի մեղմ քաղաքականություն Հայաստանի նկատմամբ՝ հասկանալով, որ ուժով չի հաջողվի ճնշել հայերին։ Նա հրաժարվեց պարսիկների դեմ առաջ մղված ակտիվ պատժամիջոցներից և համաձայնեց բանակցել հայ նախարարների հետ։ Այդ պայմաններում՝ 484 թվականին կնքվեց Նվարսակի պայմանագիրը, որի արդյունքում Պարսկական իշխանությունը ընդունեց, որ հայերին ազատ կհամարվի քրիստոնեությունը դավանելը, զրադաշտական կրոնը չի պարտադրվի, կրոնափոխներին չեն տրամադրվի նոր հողեր ու դիրքեր, եւ հայերն ավելի մեծ ինքնավարություն կստանան։ Այդ պայմանագրով Վահան Մամիկոնյանը նշանակվեց հայերի ներկայացուցիչ՝ մարզպանի պաշտոնով։ Վարդանանց պատերազմը (450–451 թթ.) սկսվեց այն բանից հետո, երբ Սասանյան Պարսկաստանի Հազկերտ արքայի իշխանությունը կրոնափոխության՝ զրադաշտականություն ընդունելու հրավեր էր արել հայերին։ Հայերը՝ Վարդան Մամիկոնյանի գլխավորությամբ, դիմադրեցին, եւ մայիսին 451 թ. Ավարայրի ճակատամարտում իրենց մարտերում՝ չնայած ռազմավարական պարտությանն, մեծ մորմքային հաղթանակ տարրեցին՝ ցույց տալով, որ հայերը կպահեն քրիստոնեությունը։ Այդ պայքարը դարձավ հավատքի եւ ազգային ինքնության խորհրդանշան։ Վահանանց պատերազմը (481–484 թթ.) նույնպես ուղղված էր պարսկական ճնշումների դեմ, սակայն այն տևեց ավելի երկար եւ ավարտվեց հաջողությամբ՝ Նվարսակի պայմանագրով, ինչը ոչ միայն պաշտպանում էր հավատքն, այլեւ փաստացի քրիստոնյա հայերին քաղաքական ազատություն ու ինքնավարություն ապահովեց։
Հայոց պատմություն 10-րդ դասարան, էջեր 143-146
