Ռուբեն Սեւակ | Եթէ գիտնայի՜ր արևմտահայերեն
Եթե իմանայի՝ ո՞վ էիր դու, անծանոթ քույր,
Եթե իմանայի՝ ինչքան եմ ես քեզ սիրով որոնում՝ անվերջ,
Քո ոտնահետքը ճանապարհին այնքան թանկ է ինձ …
— Եթե իմանայի միայն…։
Մենք անծանոթ ենք միմյանց՝ դու ինձ, ես քեզ,
Բայց տարիներով քեզ եմ նվիրել իմ ցավերը,
Քանի՞ երգ եմ գրել քեզ համար՝ լի սիրով…
— Եթե իմանայի…։
Դու դեռ այդքան երիտասարդ ես, և ժպիտդ այդքան անմեղ,
Բայց քո մանկական շնչի մեջ ինչքան ցավ ես զգում,
Ինչ անառողջ կրքեր են իմ մեջ ծնվում ու բռնկվում…
— Եթե իմանայի…։
Ահա ես արդեն խարխափում եմ, մահվան մոտ կանգնած,
Մինչև չճանաչեցի, որ մարդիկ մարդ են միայն,
Իմ կյանքի անդունդով ինչպիսի ցավեր անցա…
— Եթե իմանայի…։
Բայց դու ժպտում ես ինձ, ու դու գնալու ես ապրելու,
Կյանքը — ողորմած է մարդու համար,
Սնվում է մահուան գերեզմանի ճամբանով…
— Եթե իմանայի…
Բայց ինչքան աղոտ է այն մի փոքր ժամանակը…
«Մինչև ինչ լավ է այսպես» — լուռ ես ասում,
Բայց վարդերն ապրում են միայն մի առավոտ…
— Եթե իմանայի…
Քո աչքերը քոնն են, շուրթերդ՝ մեղմ,
Բայց մի՛ հավատա համբուրումներին, դրանք մոլորություն են…
Սրտի սիրուները ցավոտ են և անիրական…
— Եթե իմանայի…
Դու ինձ երբեք չես հասկանալու, ինչո՞ւ գրեցի…
Բայց եթե նայեիր սրտիս մեջ՝ մեռած,
Պիտի սիրեիր ինձ գոնե մի փոքր…
— Եթե իմանայի…