Դիմացը գետն էր, հանդիպակաց ափին կիսահունձ արտը, ու ականջիս՝ մանիկի լացախառն ձայնը (էր):
Միշտ զվարթ էր գարնան արևի պես միշտ՝ թրթռուն թիթեռնիկների պես, միշտ՝ չարաճճի (էր) կայտառ երեխաների պես:
Օրը ծագած արև է՝ գիշերը հանգած ցերեկ (է):
Ջահելությունը իմաստության յուրացման ժամանակն է՝ ծերությանը այն կիրառելու (ժամանակն է):
Գազանը անգութ է երբ սոված է՝ մարդը (անգութ է) երբ հղփացած է:
Ճիշտ են ասել որ չի սազում ագռավին վարդ՝ էշին կոտոշ (չի սազում:
Տան պսակը աստվածապաշտությունն է, գեղեցկությունը՝ կանոնավորությունը (է), փառքը՝ հյուրասիրությունը (է), օրհնությունը՝գոհունակությունը (է), զարդը՝ հյուրերը:
Պատերազմը փորձում է քաջին՝ զայրույթը իմաստունին (փորձում է)՝ կարիքը բարեկամին (փորձում է)։
Հայաստանի մի մասը գտնվում է պարսից իշխանության տակ՝ մյուս մաստ բյուզանդական (իշխանության տակ է գտնվում):
Ոմանք խոսում էին՝ ոմանք լսում (էին)՝ մի քանիսն էլ մերթընդմերթ միջամտում (էին):
Երկու ամիս առաջ այդ խցերից մեկում Ավետքն էր մնացել՝ մյույսում Վարդգեսը (էր մնացել)։
Բոլորը քնել էին իսկ Պետրոսը ոչ (չէր քնել): Նրա սրտում ցավ կար՝ ուղեղում մեջ-մշուշ (կար):
Լոռվա ձորում անտառ կա վայրի՝ Վայրի անտառում մուժ կա սնկաբույր՝ Սնկաբույր մուժում ծառեր վիթխարի (կան), ու ծառերի տակ վճիտ մի աղբյուր (կա)։
Ծաղկափոշու մեջթաթախված գունավոր բզեզին մանուշակը ճոճք էր թվում՝ աշխարհը ծիրանագույն բուրաստան (էր թվում):
Ֆետրե գլխարկով մարդը տետրի նոր էջի վրա նկարեցպապիս՝ մի մասը պարսպի (նկարեց) ոտների տակ ալպիական մանուշակներ (նկարեց):
Հողին արևն է գեղեցկացնում՝ մարդուն աշխատանքը (է գեղեցկացնում)։
Շունը շապիկ է հագել՝ կատուն վարտիք (է հագել):
Սովածը հաց է տեսնում երազում՝ ծարավը ջուր (է տեսնում)։
Լեզու կա գերող է՝ (լեզու) կա խայթող (է):
Խելոքին մեկ՝ անխելքին հազար ու մեկ:
Որքան վայելչագեղությունն է սազում մարմնին նունքան խորիմաստությունը (է սազում) մտքին:
Աղքտաը հացի է կարոտ՝ հարուստը (կարոտ է) ամեն ինչի:
