Задание 1 «Собери пословицу» 

Что на уме,	то и на языке
Что посеешь,	то и пожнёшь
Чует кошка,	чьё мясо съела
Умел взять —	умей отдать
Красна птица перьем,	а человек уменьем
Кто за всё берётся,	тому ничего не удаётся
Расти большой,	не будь лапшой

2. Собери предложение

1. Мы, этот, отдохнуть, на, в, границу, год, за, решили, отправляемся, остаться,  раз, мы, каждый, но,  Армении.
   Мы каждый год отправляемся отдохнуть за границу, но на этот раз мы решили остаться в Армении.
2. Татьяна, без , вдруг , неожиданно , вечером , погулять, зонта, и хлынул, вышла , дождь.
   Татьяна  вечером вышла погулять без зонта и вдруг неожиданно хлынул дождь.
3. В, жалили, где, отдыхал, неоднократно, я , бороться , которые , приходилось, меня, деревне ,мне , всячески, с осами . 
   В деревне я отдыхал где мне приходилось неоднократно бороться  с осами, которые всячески жалили меня.
   
4. Исправь в тексте ошибки

Ранний (ранней) весенний (весенней) порою нам пришлось пробератся (пробиратся) по топ­ким болотистым дорогам. Парывы (поривы) свежево (свежего) ветра разкачивали ветви большово (большого) дерева на поляни (поляне). Из чорного (чёрного) леса тянуло свежей начной (ночной) сыростью слышался загадочный шопот (шёпот). Мы свирнули с широкой дороги и поехали по аткосу (откосу). Вся месность (местность) порасла (поросла) нискими (низкими) кустами черёмухи (черемухи). Взошол (Взошёл) месяц и в чудес­ном фантастическом свете потануло (потонули) всё (все): задумчивые тонень­кие березки (берёзки), зарасли (заросла) камышей (камышом), шолковая (шёлковая) трава. Но все (всё) же, по сравнению с душистой и туманной летней ночью, эта холодная весенния (весенняя) ноч (ночь) была не так прекрастна (прекрасна). От лисициной (лисьей) норы даносился (доносился) тихий шорох. Кроме журавлиного и лебидинова (лебединога) крика мы слышали неумалкаемое (неумолкаемое) пение со всех сторон. В летнею (летнюю) ноч (ночь) птичьих звуков в лесу меньше. Наше путешевствие (путешествие) завиршалось (завершилось) в тяжолом (тяжёлом) молчании.

5.  Перевод 
   Каждый человек в определенные периоды своей жизни по-своему ощущает время. Многие из вас согласятся с тем, что «счастливые часов не наблюдают». И не только часов! Счастливый человек может не опомниться, как зима сменилась весной, весна — летом, а лето — осенью. Когда человек погряз в рутине, он замечает только то, как меняются дни недели: понедельник плавно перетекает во вторник, вторник — в среду, а там недалеко и до выходных. В воскресенье у многих из нас есть время, чтобы заметить то, как утро сменяется днём, а потом наступает вечер и ночь. Человек, время которого тянется так медленно, что он следит за каждой минутой в часу, наверное, очень одинок. Вы тоже так думаете?
   
   Ամեն մարդ իր կյանքում որոշակի ժամանակում ըստ իրեն զգում է ժամանակը։ Ձեզանից շատերը կհամաձայնվեն, որ երջանիկ ժամերը չեն նկատում։ Ոչ միայն ժամերը։ Երջանիկ մարդը կարող է չհիշել, ինչպես ձմեռը փոխվել է գարնան-ամռան, իսկ ամառը-աշնան։ Երբ մարդը միապաղաղ է, նա նկատում է միայն ինչպես են փոխվում շաբաթվա օրերը։ Երկկուշաբթին հանդարտ անցնում է երեքշաբթիի, երեքշաբթին-չորեքշաբթվա, ոչ հեռու մինչև հանգստյան օրեր։ Մեզնից շատերի մոտ կիրակի օրը կա ժամանակ, որպիսի տեսնենք այն, ինչպես առավոտը փոխվում է ցերեկվա, իսկ հետո վրա է հասնում երեկոն և գիշերը։ Մարդ, որի ժամանակը դանդաղ է գնում, հետևում է ժամանակի յուրաքանչյուր րոպեին, հավանաբար, շատ մենակ է։ Դուք նույնպես այդպե՞ս եք մտածում։

Текст для обсуждения

Можете меня еще миллион раз опровергать(что вы постоянно и делаете),но я уверенна,что одна из основных человеческих потребностей-принимать и дарить любовь. Без любви человек умирает.Этот эксперимент назвали одним из самых чудовищных и варварских «научных» экспериментов за всю историю человечества.В 13 веке Фридрих 2,император священной Римской империи,попытался определить,на каком языке разговаривали Адам и Ева в Едемском саду. По его теории,если новорожденных детей изолировать от всякого разговорного языка,то когда они вырастут,будут разговаривать на «естественном» языке человечества.Император и  решил сделать эксперимент. Он забрал у родителей определенное количество новорожденных детей и отдал людям, которым было запрещено разговаривать с детьми,обнимать их или играть с ними. Детей даже обслуживали специальными инструментами, чтобы они не чувствовали прикосновения человеческих рук.Но Фридрих не смог ни доказать,ни опровергнуть свою теорию»естественного языка».Несмотря на то,что детей регулярно кормили,купали и одевали,все они умерли,прежде чем научились разговаривать. Почему?Современные ученые связывают нежизнеспособность этих детей в первую очередь с отсутствием любви,выраженной через человеческие прикосновения и голос.Так что сложная,порой скрытая система человеческих мотивов влияет на каждый аспект нашей как физической,так и духовной жизни.

Երկիր  Նաիրի:  Եղ.  Չարենց  (հատված)

Նաիրյան  այդ  հնամյա  քաղաքն  ամեն  ինչով  նման  էր  նաիրյան  բոլոր  հին  ու  նոր  քաղաքներին.-  փոքր  էր,  ոչ  բազմամարդ,  խարխուլ  ու  փոշոտ.  ժամանակակից  լեզվով  այդպիսի  քաղաքներին  ասում  են  -գավառական  հետամնաց  քաղաք:  Ե՞րբ  է  շինված  նաիրյան  այդ  հին  քաղաքը  -աստված  ինքը  գիտե.  բայց  ասում  են,  որ  այդ  քաղաքը  հիմնողները  եղել  են  հին  նաիրցիներ.-  գուցե՝  խալդեր  լայնաթիկունք  ու  ջլաբազուկ,  գուցե՝  գանգրահեր  ուրարտացիներ:  Սակայն  պատմական  այդ  հանգամանքը,  կարծում  ենք,  այնքան  էլ  կարևոր  չէ,  որովհետև   խալդական  կամ  ուրարտական  այն  հին  քաղաքից  հիմա  երևի  տեղն  էլ  չէ  մնացել.  նրանց  այն  կավե  գետնափոր  խրճիթների  փոխարեն  կանգնած  են  հիմա  նաիրյան  այդ  փոքրիկ  քաղաքում  քարե  միհարկանի,  երկհարկանի  և  նույնիսկ  երեքհարկանի  շինություններ՝  տներ  ու  խանութներ,  որոնք  նույնքան  են  նման  ուրարտական  այն  հին  խրճիթներին,  որքան  քո  քիթը,  ընթերցող…  Էյֆելյան  աշտարակին:  Այդ  նոր  տներից  ու  խանութներից  մի  քանիսը  նույնիսկ  թիթեղե  կարմիր  կամ  կանաչագույն  կտուրներ  ունեն  —  մի  հանգամանք,  որ  քսաներորդ  դարից  է  գալիս  -և,  որպես  այդպիսին,  նոր  է  և  միանգամայն  ուշագրավ:  Քաղաքի  ցածլիկ  տների  ու  խանութների  միօրինակ  ծովում  թիթեղե  այդ  կտուրներն  աչքի  են  զարնում,  ինչպես  աչքի  կզարներ  կանացի  եվրոպական  փետրազարդ  գլխարկն՝  արևելյան  գյուղում:

Եվ  իզուր  չէ,  որ  նաիրյան  այդ  քաղաքում  մինչև  օրս  էլ  մի  անհուն  վախով  ու  պատկառանքով  են  խոսում  այն  անձնավորության  մասին,  որն  առաջին  անգամ  թիթեղե  կտուրով  է  ծածկել  իր  երկհարկանի  բնակարանը.  դա  բոլորին  հայտնի,  բոլորից  հարգված,  այսպես  անվանված  Գեներալ  Ալոշն  է,  ութսունն  անց  պատկառելի  մի  նաիրցի,  որի  հետ  ընթերցողը  դեռ  շատ  առիթ  կունենա  հանդիպելու  սույն  իմ  այս  պոեմանման  վեպում:

Տները,  ինչպես  ասացի,  նաիրյան  այդ  քաղաքում  ցածլիկ  են,  մեծ  մասամբ  միհարկանի,  տափակ  կտուրներով,-  բայց  տների  ու  խանութների  այդ  միօրինակ  տափակության  ծովում,  քաղաքի  ճիշտ  կենտրոնում,  որպես  ուրիշ  մի  աշխարհից  կամ  երկնքից  ընկած  քարե  մի  հրաշք-կանգնած  կա,  երևակայո՞ւմ  եք…  հինգհարկանի  մի  հսկա,  քարե  մի  թյուրիմացություն…  Ծխական  դպրոցի  ծանոթ  ուսուցիչ  պ.  Մարուքե  Դրաստամատյանը,  որ  պակաս  մի  հրաշք  չէ  նաիրյան  այդ  քաղաքում,  ամեն  անգամ  այդ  շինության  մոտից  անցնելիս  ասում  է  ինքնիրեն  կամ,  եթե  խոսակիցներ  է  ունենում  -նրանց.  «Ուրի՛շ  բան  ենք  մենք,  ուրիշ  -եվրոպացիք…  Ա՛յ»:  Եվ  նա  հիացած  աչքերով  նայում  է  հինգհարկանի  շենքի  տարօրինակ—  փոքրիկ  քառակուսի  պատուհաններին:  «Դեռ  մենք  շատ  ենք  հետամնաց»,  —  ասում  է  նա:  Այսպես  է  մտածում  պ.  Մարուքեն-և  նա,  իհարկե,  ունի  իրավունք.-  պ.  Մարուքեն  ավարտել  է  տեղական  քաղաքային  յոթնամյա  դպրոցը  և,  իրերի  անհայտ  բերումով,  երկու-երեք  ամսով  եղել  է  Բեռլինում.-  գոնե  այսպես  է  հավատացնում  ինքը,  պ.  Մարուքեն:  Նա  սիրում  է  միմիայն  նորն  ու  կատարյալը  -և  չի  կարող  տանել  ոչ  մի  հնություն:  Այսպիսով  նա,  միանգամայն  իրավացիորեն,  եվրոպացու  հռչակ  է  վայելում  նաիրյան  այդ  քաղաքում  և  բոլորը,  մեծ  թե  փոքր,  բացի  երկրորդ  ծխականի  ուսուցիչ  ընկ.  Վառոդյանից,  հարգում  են  նրան:

Բայց  քաղաքը,  բացի  այդ  հինգհարկանի  հրաշք-շինությունից,  ուներ  մի  շարք  տեղական  հրաշալիքներ,  որոնցով  դժբախտաբար  չէր  հետաքրքրվում  պ.  Դրաստամատյանը:  Սակայն  ինչ  ուզում  է  պ.  Մարուքեն  կարծե  -առանց  այդ  հրաշալիքների  նաիրյան  այդ  քաղաքը  եթե  ոչ  իր  ամբողջ  հմայքը,  գոնե  իր  հմայքի  կեսից  ավելին  անպայման  կկորցներ  -հենց  իրենց,  այդ  քաղաքի  բնակիչների  աչքում:  Եվ  ճիշտ  որ.  ինչո՞ւ  համար  կատարյալ  հրաշալիքներ  չեն  կարող  համարվել  —  թեկուզ  հենց  Բերդը  կամ,  ասենք,—  Վարդանի  կամուրջը  կամ  վերջապես  -Առաքելոց  եկեղեցին…  Իսկ  ձորի  Սլլան  քա՞րը,  Ճգնավորի  մատո՞ւռը,-  ո՞րը  թվեմ:-  Բոլորն  էլ  հրաշք  են,  զարմանալի  զարմանք,  անկարելի  հնճարք:

Առաջադրանքներ

Ա)  Դո՛ւրս գրեք հատվածներ, որտեղից երևում է որ.

• քաղաքը հին է,
  Նաիրյան  այդ  հնամյա  քաղաքն  ամեն  ինչով  նման  էր  նաիրյան  բոլոր  հին  ու  նոր  քաղաքներին.-  փոքր  էր,  ոչ  բազմամարդ,  խարխուլ  ու  փոշոտ:
  
• քաղաքը եվրոպական չէ,
  Տները,  ինչպես  ասացի,  նաիրյան  այդ  քաղաքում  ցածլիկ  են,  մեծ  մասամբ  միհարկանի,  տափակ  կտուրներով,-  բայց  տների  ու  խանութների  այդ  միօրինակ  տափակության  ծովում,  քաղաքի  ճիշտ  կենտրոնում:
  
• գավառական հետամնաց քաղաք է
  Նաիրյան  այդ  հնամյա  քաղաքն  ամեն  ինչով  նման  էր  նաիրյան  բոլոր  հին  ու  նոր  քաղաքներին.-  փոքր  էր,  ոչ  բազմամարդ,  խարխուլ  ու  փոշոտ.  ժամանակակից  լեզվով  այդպիսի  քաղաքներին  ասում  են  -գավառական  հետամնաց  քաղաք:
  
• քաղաքը նաև կարելի է նոր համարել,
  Քաղաքի  ցածլիկ  տների  ու  խանութների  միօրինակ  ծովում  թիթեղե  այդ  կտուրներն  աչքի  են  զարնում,  ինչպես  աչքի  կզարներ  կանացի  եվրոպական  փետրազարդ  գլխարկն՝  արևելյան  գյուղում:
  
• քաղաքն ունի հրաշալիքներ։
  հրաշալիքների  նաիրյան  այդ  քաղաքը  եթե  ոչ  իր  ամբողջ  հմայքը,  գոնե  իր  հմայքի  կեսից  ավելին  անպայման  կկորցներ  -հենց  իրենց,  այդ  քաղաքի  բնակիչների  աչքում:

            Բ) Բնութագրե՛ք Մարուքե Դրաստամատյանին։ Ցո՛ւյց տվեք հեղինակի վերաբերմունքն այս հերոսի նկատմամբ։
Հեղինակը ոչ այդքան բարյացակամ էր տրամադրված Մարուքե Դրաստամատյանի հանդեմ, քանի որ նա միայն սիրում էր նորը, իսկ Չարենցը նկարագրում է իր Երկիր Նաիրին հենց հին մոտիվներով, ինչով որ հայտնի է այդ հիասքանչ քաղաքը։

«Девочка моя!

Сейчас ночь. Рождественская ночь. Все вооружённые воины моей маленькой крепости уснули. Спят твой брат, твоя сестра. Даже твоя мать уже спит. Я чуть не разбудил уснувших птенцов, добираясь до этой полуосвещённой комнаты. Как далеко ты от меня! Но пусть я ослепну, если твой образ не стоит всегда перед моими глазами. Твой портрет — здесь на столе, и здесь, возле моего сердца. А где ты? Там, в сказочном Париже, танцуешь на величественной театральной сцене на Елисейских полях. Я хорошо знаю это, и всё же мне кажется, что в ночной тишине я слышу твои шаги, вижу твои глаза, которые блестят, словно звёзды на зимнем небе.

Я слышу, что ты исполняешь в этом праздничном и светлом спектакле роль персидской красавицы, пленённой татарским ханом. Будь красавицей и танцуй! Будь звездой и сияй! Но если восторги и благодарность публики тебя опьянят, если аромат преподнесённых цветов закружит тебе голову, то сядь в уголочек и прочитай моё письмо, прислушайся к голосу своего сердца. Я твой отец, Джеральдина! Я Чарли, Чарли Чаплин! Знаешь ли ты, сколько ночей я просиживал у твоей кроватки, когда ты была совсем малышкой, рассказывая тебе сказки о спящей красавице, о недремлющем драконе? А когда сон смежал мои старческие глаза, я насмехался над ним и говорил: «Уходи! Мой сон — это мечты моей дочки!».

Я видел твои мечты, Джеральдина, видел твоё будущее, твой сегодняшний день. Я видел девушку, танцующую на сцене, фею, скользящую по небу. Слышал, как публике говорили: «Видите эту девушку? Она дочь старого шута. Помните, его звали Чарли?» Да, я Чарли! Я старый шут! Сегодня твой черёд. Танцуй! Я танцевал в широких рваных штанах, а ты танцуешь в шёлковом наряде принцессы. Эти танцы и гром аплодисментов порой будут возносить тебя на небеса. Лети! Лети туда! Но спускайся и на землю! Ты должна видеть жизнь людей, жизнь тех уличных танцовщиков, которые пляшут, дрожа от холода и голода.

Я был таким, как они, Джеральдина. В те ночи, в те волшебные ночи, когда ты засыпала, убаюканная моими сказками, я бодрствовал.

Я смотрел на твоё личико, слушал удары твоего сердечка и спрашивал себя: «Чарли, неужели этот котёнок когда-нибудь узнает тебя?». Ты не знаешь меня, Джеральдина. Множество сказок рассказывал я тебе в те далёкие ночи, но свою сказку — никогда. А она тоже интересна. Это сказка про голодного шута, который пел и танцевал в бедных кварталах Лондона, а потом собирал милостыню. Вот она, моя сказка! Я познал, что такое голод, что такое не иметь крыши над головой. Больше того, я испытал унизительную боль скитальца-шута, в груди которого бушевал целый океан гордости, и эту гордость больно ранили бросаемые монеты. И всё же я жив, так что оставим это.

Лучше поговорим о тебе. После твоего имени — Джеральдина — следует моя фамилия — Чаплин. С этой фамилией более сорока лет я смешил людей на земле. Но плакал я больше, нежели они смеялись. Джеральдина, в мире, в котором ты живёшь, существуют не одни только танцы и музыка! В полночь, когда ты выходишь из огромного зала, ты можешь забыть богатых поклонников, но не забывай спросить у шофёра такси, который повезёт тебя домой, о его жене. И если она беременна, если у них нет денег на пелёнки для будущего ребёнка, положи деньги ему в карман. Я распорядился, чтобы в банке оплачивали эти твои расходы. Но всем другим плати строго по счёту. Время от времени езди в метро или на автобусе, ходи пешком и осматривай город.

Приглядывайся к людям! Смотри на вдов и сирот! И хотя бы один раз в день говори себе: «Я такая же, как они». Да, ты одна из них, девочка! Более того. Искусство, прежде чем дать человеку крылья, чтобы он мог взлететь ввысь, обычно ломает ему ноги. И если наступит день, когда ты почувствуешь себя выше публики, сразу же бросай сцену. На первом же такси поезжай в окрестности Парижа. Я знаю их очень хорошо! Там ты увидишь много танцовщиц вроде тебя, даже красивее, грациознее, с большей гордостью. Ослепительного света прожекторов твоего театра там не будет и в помине. Прожектор для них — Луна.

Вглядись хорошенько, вглядись! Не танцуют ли они лучше тебя? Признайся, моя девочка! Всегда найдётся такой, кто танцует лучше тебя, кто играет лучше тебя! И помни: в семье Чарли не было такого грубияна, который обругал бы извозчика или надсмеялся над нищим, сидящим на берегу Сены. Я умру, но ты будешь жить. Я хочу, чтобы ты никогда не знала бедности. С этим письмом посылаю тебе чековую книжку, чтобы ты могла тратить сколько пожелаешь. Но когда истратишь два франка, не забудь напомнить себе, что третья монета — не твоя. Она должна принадлежать незнакомому человеку, который в ней нуждается. А такого ты легко сможешь найти. Стоит только захотеть увидеть этих незнакомых бедняков, и ты встретишь их повсюду. Я говорю с тобой о деньгах, ибо познал их дьявольскую силу. Я немало провёл времени в цирке. И всегда очень волновался за канатоходцев.

Но должен сказать тебе, что люди чаще падают на твёрдой земле, чем канатоходцы с ненадёжного каната. Может быть, в один из званых вечеров тебя ослепит блеск какого-нибудь бриллианта. В этот же момент он станет для тебя опасным канатом, и падение для тебя неминуемо. Может быть, в один прекрасный день тебя пленит прекрасное лицо какого-нибудь принца. В этот же день ты станешь неопытным канатоходцем, а неопытные падают всегда. Не продавай своего сердца за золото и драгоценности. Знай, что самый огромный бриллиант — это солнце. К счастью, оно сверкает для всех. А когда придёт время, и ты полюбишь, то люби этого человека всем сердцем. Я сказал твоей матери, чтобы она написала тебе об этом. Она понимает в любви больше меня, и ей лучше самой поговорить с тобой об этом. Работа у тебя трудная, я это знаю.

Твоё тело прикрыто лишь куском шелка. Ради искусства можно появиться на сцене и обнажённым, но вернуться оттуда надо не только одетым, но и более чистым. Я стар, и может быть, мои слова звучат смешно. Но, по-моему, твоё обнажённое тело должно принадлежать тому, кто полюбит твою обнажённую душу. Не страшно, если твоё мнение по этому вопросу десятилетней давности, то есть принадлежит уходящему времени. Не бойся, эти десять лет не состарят тебя. Но как бы то ни было, я хочу, чтобы ты была последним человеком из тех, кто станет подданным острова голых. Я знаю, что отцы и дети ведут между собой вечный поединок. Воюй со мной, с моими мыслями, моя девочка! Я не люблю покорных детей. И пока из моих глаз не потекли слёзы на это письмо, я хочу верить, что сегодняшняя рождественская ночь — ночь чудес.

Мне хочется, чтобы произошло чудо, и ты действительно всё поняла, что я хотел тебе сказать. Чарли уже постарел, Джеральдина. Рано или поздно вместо белого платья для сцены тебе придётся надеть траур, чтобы прийти к моей могиле. Сейчас я не хочу расстраивать тебя. Только время от времени всматривайся в зеркало — там ты увидишь мои черты. В твоих жилах течёт моя кровь. Даже тогда, когда кровь в моих жилах остынет, я хочу, чтобы ты не забыла своего отца Чарли. Я не был ангелом, но всегда стремился быть человеком. Постарайся и ты.

Целую тебя, Джеральдина. Твой Чарли. Декабрь 1965 г.».

Проблемные вопросы։

1. Как вы понимаете идею о том, что искусство может разрушать человека, а не только возвышать? Согласны ли вы с этой мыслью։ «искусство ломает ноги» прежде, чем даёт крылья?» Как вы понимаете эту метафору?
   Искусство может не только возвышать, но и разрушать, заставляя человека пройти через трудности и сомнения, прежде чем обрести вдохновение и силы для роста.
   
2. Как вы думаете, что могло бы изменить жизнь Джеральдины, если бы она следовала всем советам своего отца?
   Если бы Джеральдина следовала советам отца, её жизнь могла бы быть стабильной и безопасной, но менее яркой и насыщенной личными открытиями.
   
3. Что, по вашему мнению, значат слова Чарли о любви? Как это соотносится с тем, что он говорит о чистоте и внутреннем мире?
   Слова Чарли о любви подчеркивают, что настоящая любовь исходит из чистоты и гармонии внутреннего мира. Любить можно только тогда, когда ты честен с собой и чист в своих чувствах.
   
4. В письме много размышлений о жизненных трудностях, бедности, успехе и славе. Как вы считаете, что автор хотел донести до дочери через описание своей жизни?
   Автор хотел донести до дочери, что успех и слава не главное, важнее быть честным с собой, учиться на трудностях и ценить внутренние ценности.
   
5. Как вы считаете, в праве ли родители наставлять детей не идти по тому пути, по которому они сами шли?
   Родители могут давать советы, исходя из своего опыта, но важно, чтобы дети сами выбирали свой путь и учились на собственных ошибках.

Письменно в блогах продолжить каждую цитату:

1. Конфликт между славой и моралью․․․
   Слава может требовать компромиссов с собственными моральными принципами, ставя человека перед выбором: быть верным себе или угождать обществу.
2. Сила искусства и его цена…
   Искусство способно изменить мир, но часто оно требует от художника жертв и внутренней боли, чтобы создать нечто великое.
3. Бедность и страдания…
   Бедность учит ценить то, что у тебя есть, но также порой приносит глубокие страдания и утрату надежды.
4. Семейные отношения и ответственность…
   Семья — это поддержка и любовь, но также и ответственность, которая требует жертв ради близких.
5. Жизнь и смерть…
   Смерть делает жизнь более ценной, напоминая нам о её конечности и побуждая ценить каждый момент.

Put the verb in the correct form to complete each sentence.
/ first conditional  /  if –present simple,  will
                               second conditional/  if  -past  simple, would

  examples.  If I get the results, I will tell you
                       If I got the results , I would tell you

1. If global warming continues, temperatures will rise even higher.
2. What would you do if you won a million dollars?
3. If people stopped using cars completely, there would be much less pollution.
4. When it rains again, I won’t forget to bring my umbrella.
5. If I spoke English fluently, I would not need to take lessons.
6. If Siberia wasn’t so cold, I’d go there in winter.
7. Tom will be at the party tonight. If I see him, I will say hello.
8. If it didn’t rain so much in England, you wouldn’t see so many umbrellas.
9. I will call you when I get home.
10. Where will you live when you move out of your flat?
11. If you could choose any company, which company would you like to work for?

Put the verb in the second conditional form/ if  past simple……..  would

1.If I had a magic wand, I make all my wishes come true.
2.If she studied harder, she pass the exam.
3.If we lived in a big city, we would have more opportunities.
4.If he was a superhero, he would save the world.
5.If they knew the answer, they would tell us.
6.If you helped me, we would finish the project faster.
7.If it wasn’t rain, we would go to the park.
8.If I was you, I would take that job offer.
9.If she spoke Spanish, she would move to Spain.
10.If you didn’t spend so much time online, you would have more time for your hobbies.

358. a₂=-1

a₃=-4

a₄=-7

359. d=62/3-47/3=5

a₅=92/3

360. Ա,

a₂=1

d=4

Բ,

a₁=10

d=-3

Գ,

a₅=10

d=-2

Դ,

a₇=-13

d=2

Գոյականական անդամի լրացումներ

Հատկացուցիչ

Ցույց է տալիս պատկանելիություն, սերում, ծագում, առաջացում Պատասանում է ու՞մ, ինչի՞, ինչերի՞ հարցերին։ Հատկացուցիչը դրվում է սեռական հոլովով։

1.Գտնել հատկացուցիչները:
• Այստեղ որոնում էր ուտելիքի մնացորդներ, որ վագոնների լուսամուտներից շպրտում էին գրեթե բոլոր ուղևորները:
• Մարդկանց ամենամեծ հավաքատեղին է շուկան:
• Այստեղից չեն վռնդվում քաղաքի անօթևան շները:
• Շուկայի դատարկ հրապարակում մարդիկ հայտնվեցին:
• Կաղ Վասոն բացեց խորտկարանի դուռը:
• Սրա մի ոտքը մյուսից կարճ է:
• Վասոյի հայրը իբր դաժան մարդ է եղել և երբ իմացել է տղայի արատի մասին, վճռել է խեղդել:

Հատկացուցիչի կետադրությունը:
Հատկացուցչի և հատկացյալի միջև հաճախ ընկնում է գոյական կամ դերանուն պարունակող որոշիչ բառակապակցություն կամ դերբայական դարձված: Այս դեպքերում հատկացուցչի վրա դրվում է բութ և կոչվում է հեռացված հատկացուցիչ։
Օր.՝ Թռչունների երամը չվեց հարավ: – Թռչունների՝ ամպերի մեջ սավառնող երամը չվեց հարավ:
2. Կետադրի’ր:
1. Արթուրի ներկաներին ուղղված ողջույնը աննկատ մնաց:-Արթուրի՝ ներկաներին ուղղված ողջույնը աննկատ մնաց։

2. Բազեի որսորդի զարկից թուլացած մարմինն ընկավ լիճը:-Բազեի՝ որսորդի զարկից թուլացած մարմինն ընկավ լիճը։

3. Յուրաքանչյուրի ինձ ուղղված խոսքը խոցում էր սիրտս:-Յուրաքանչյուրի՝ ինձ ուղղված խոսքը խոցում էր սիրտս։

4. Առագաստանավի անցյալ դարում ապրած նավապետի գրառումներում մի հետաքրքիր փաստ կա:-Առագաստանավի՝ անցյալ դարում ապրած նավապետի գրառումներում մի հետաքրքիր փաստ կա։

5. Արեգակի ընդամենը մի քանի րոպե տևող խավարումը սարսափ առաջացրեց մարդկանց մեջ:-Արեգակի՝ ըհդամենը մի քանի րոպե տևող խավարումը սարսափ առաջացրեց մարդկանց մեջ։

3.Գտեք որոշիչները և հատկացուցիչները, գրել՝ ինչ խոսի մասով են արտահայտված։

Կաքավաբերդի (գոյականաբար արտահայտված հատկացուցիչ)գլխին տարին բոլոր ամպ է նստում, բերդի (գոյականաբար արտահայտված հատկացուցիչ) ատամնաձև (ածականով արտահայտված որոշիչ) պարիսպները կորչում են սպիտակ (ածականով արտահայտված որոշիչ) ամպերի մեջ, միայն սևին են անում բարձր (ածականով արտահայտված որոշիչ) բուրգերը։ Հեռվից ավերակներ չեն երևում և այնպես է թվում, թե բուրգերի (գոյականաբար արտահայտված հատկացուցիչ) գլխին հսկում կա, գոց (ածականով արտահայտված որոշիչ) են ապարանքի (գոյականաբար արտահայտված հատկացուցիչ) երկաթե (ածականով արտահայտված որոշիչ) դռները, աշտարակի (գոյականաբար արտահայտված հատկացուցիչ) գլխից ահա ձայն է տալու քարափը բարձրացողին։

Իսկ երբ քամին ցրում է ամպերը, ձորերում հալվում են ամպի ծվենները, պարսպի (գոյականաբար արտահայտված հատկացուցիչ) վրա երևում են մացառներ, աշտարակի (գոյականաբար արտահայտված հատկացուցիչ) խոնարհված գլուխը և կիսով չափ հողի մեջ խրված պարիսպները։ Ո՛չ մի երկաթյա (ածականով արտահայտված որոշիչ) դուռ և ո՛չ մի պահակ աշտարակի գլխին։

Լռություն կա Կաքավաբերդի (գոյականաբար արտահայտված հատկացուցիչ) ավերակներում։ Միայն ձորի մեջ աղմկում է Բասուտա գետը, քերում է ափերը և հղկում հունի կապույտ (ածականով արտահայտված որոշիչ) որձաքարը։ Իր (դերանունով արտահայտված հատկացուցիչ) նեղ (ածականով արտահայտված որոշիչ) հունի մեջ գալարվում է Բասուտա (գոյականաբար արտահայտված որոշիչ) գետը, ասես նրա սպիտակ (գոյականաբար արտահայտված որոշիչ) փրփուրի (գոյականաբար արտահայտված հատկացուցիչ) տակ ոռնում են հազար (թվականով արտահայտված որոշիչ) գամփռներ և կրծում քարե (գոյականաբար արտահայտված որոշիչ) շղթաները։

Պարիսպների (գոյականաբար արտահայտված հատկացուցիչ) գլխին բույն են դրել ցինը և անգղը։ Հենց որ բերդի (գոյականաբար արտահայտված հատկացուցիչ) պարիսպների տակ ոտնաձայն է լսվում, նրանք կռնչյունով աղմկում են, թռչում են բներից և ահարկու (ածականով արտահայտված որոշիչ) պտույտներ անում բերդի (գոյականով արտահայտված հատկացուցիչ) կատարին։ Ապա բարձրանում է քարե (ածականով արտահայտված որոշիչ) արծիվը, կտուցը կեռ (ածականով արտահայտված որոշիչ) թուր, մագիլները՝ սրածայր (ածականով արտահայտված որոշիչ) նիզակներ, փետուրները որպես պողպատե (ածականով արտահայտված որոշիչ) զրահ։

Կաքավաբերդի բարձունքի (գոյականով արտահայտված հատկացուցիչ) միակ (ածականով արտահայտված որոշիչ) ծաղիկը ալպիական (ածականով արտահայտված որոշիչ) մանուշակն է, ցողունը կաքավի (գոյականաբար արտահայտված հատկացուցիչ) ոտքի պես կարմիր (ածականով արտահայտված որոշիչ), ծաղիկը ծիրանի (ածականով արտահայտված որոշիչ) գույն։ Քարի մոտ է բսնում ալպիական (ածականով արտահայտված որոշիչ) մանուշակը, պարիսպների (գոյականաբար արտահայտված հատկացուցիչ) տակ։ Արևից քարերը տաքանում են, և երբ ամպերը ծածկում են քար ու պարիսպ, մանուշակը թեքվում է, գլուխը հենում քարին։ Ծաղկափոշու մեջ թաթախված գունավոր (ածականով արտահայտված որոշիչ) բզեզին մանուշակը ճոճք է թվում, աշխարհը՝ ծիրանագույն (ածականով արտահայտված որոշիչ) բուրաստան։

Vocabulario de las comidas y las bebidas (Nivel A1)

Վահան Տերյանի բանաստեղծություններից դուրս գրել անձնավորման օրինակներ, բանաստեղծություններից մեկը սովորել անգիր, ձայնագրել (3-4 բանաստեղծություն), տեղադրել բլոգում։

ԷԼԵԳԻԱ
Մեռնում է օրը
Մահացող օրվա
Խոկում են երկինքը
Անչար է հոգիս
Թախիծս խաղաղ

ԱՆԾԱՆՈԹ ԱՂՋԿԱՆ
Լույսն էր մեռնում

ԵՐԳ
Մահու կսկիծ
Սիրտս ցաված
Թաղված երազներըս

ՑՆՈՐՔ
Լույսերը մեռան

ՎԻՀԻ ԵԶԵՐՔԻՆ
Մեղքն է դողում

Ապրելուց քաղցր է մեռնել քեզ համար․․․
Ապրելուց քաղցր է մեռնել քեզ համար,
Զգալ, որ դու կաս և լինել հեռու.
Երկրպագել քեզ առանց սիրվելու,
Երազել միշտ քեզ — լինել քեզ օտար…

Ստվերըդ փնտրել ամեն տեղ, ուր խենթ
Հոգին կարող է թռիչքով չափել.
Անանց կարոտում անվերջ տառապել
Եվ լինել քեզնից բաժանված հավետ…

Ու գերեզմանում սև հողերի տակ
Եվ ոչ մի հուշով սիրտըդ չըտանջել,
Զգալ, որ անցար, և քեզ չըկանչել,
Ու չըխռովել բերկրանքըդ հստակ…

1908

1. Complete the conversation with the correct expression.
   1. A: Excuse me! Can I get past?
   B: Pardon?
   A: Can I get past, please?
   B: I’m sorry. I didn’t hear you. Yes, of course.
   A: Thanks a lot.
   
   2. A: I hear you’re going to get married soon. Congratulations!
   B: That’s right, next July. July 21. Can you come to the wedding?
   A: Oh, what a pity. That’s when we’re away on holiday.
   C: Never mind. We’ll send you some wedding cake.
   A: That’s very kind.
   
   3. A: Good luck in your exam!
   B: Same to you. I hope we both pass.
   A: Did you go out last night?
   B: No, of course not. I went to bed early. What about you?
   A: Me, too. See you later, after the exam. Let’s go for a drink.
   B: Good idea.

Aelwyn Roberts, 79, used to be a vicar. He’s retired now, but he still works as a ghostbuster. He helps people who have ghosts in their houses to get rid of them.
‘I’m a kind of social worker for ghosts,’ he explains. ‘Some people die and they still have problems when they leave this world, so they come back again as ghosts to sort them out. I don’t think ghosts might exist. I know they do exist.’ He says he has met
thousands of ghosts trapped between this world and the next. He helps them sort out their problems so they can move on to the next world.
One example is typical. At exactly nine every night a three-year-old boy got out
of bed and came downstairs. When his parents asked him to explain why, he said that he saw an old man in a
funny hat sitting on the end
of the bed and the man told him to get out of his bed and go downstairs.
For Mr Roberts this was simple to sort out. He moved the boy’s bed from one part of the room to another. ‘The ghost was the boy’s great-grandfather and the bed was in his way’, he explains. The family were never troubled again. ‘Eighty per cent of the time the ghosts are members of the family. I tell people that if they want me to get rid of them, I might be throwing their grandmother out of the house. I worry that they might miss her.’
Mr Roberts calls ghosts ‘yesterday’s people’. His advice is simple. ‘You just need to tell them, firmly, to go away and leave you
alone.’