Петя был не такой уж маленький мальчик. Ему было четыре года. Но мама считала его совсем крошечным ребёнком. Она кормила его с ложечки, гулять водила за ручку и по утрам сама одевала его.
Однажды Петя проснулся в своей постельке. И мама стала его одевать. Вот она одела его и поставила на ножки около кровати. Но Петя вдруг упал. Мама думала что он шалит, и снова поставила его на ножки. Но тот опять упал. Мама удивилась и в третий раз поставила его около кроватки. Но ребёнок снова упал.
Мама испугалась и по телефону позвонила папе на службу.
Она сказала папе:
— Приезжай скорей домой. Что-то с нашим мальчиком случилось — он на ножках стоять не может.
Вот папа приезжает и говорит:
— Это глупости. Наш мальчик хорошо ходит и бегает, и не может быть, чтобы он у нас падал.
И он моментально ставит мальчика на ковёр. Мальчик хочет пойти к своим игрушкам, но снова, в четвертый раз, падает.
Папа говорит:
— Надо скорей позвать доктора. Наверно, наш мальчик захворал. Наверно, он вчера конфетами объелся.
Позвали доктора.
Приходит доктор в очках и с трубкой. Доктор говорит Пете:
— Это что за новости! Почему ты падаешь?
Петя говорит:
— Не знаю, почему, но немножко падаю.
Доктор говорит маме:
— А ну-ка, разденьте этого ребёнка, я его сейчас осмотрю.
Мама раздела Петю, и доктор стал его слушать
Доктор послушал его через трубку и говорит:
— Ребёнок совершенно здоровый. И это удивительно, почему он у вас падает. А ну-ка, оденьте его снова и поставьте на ножки.
Вот мама быстро одевает мальчика и ставит на пол.
И доктор одевает очки на нос, чтобы получше видеть, как мальчик падает.
Только мальчика поставили на ножки — и вдруг он опять упал.
Доктор удивился и говорит:
— Позовите профессора. Может быть, профессор догадается, почему этот ребёнок падает.
Папа пошёл звонить профессору, а в этот момент к Пете в гости приходит маленький мальчик Коля.
Коля посмотрел на Петю, засмеялся и говорит:
— А я знаю, почему у вас Петя падает.
Доктор говорит:
— Глядите, какой нашёлся учёный карапуз, — он лучше меня знает, почему дети падают.
Коля говорит:
— Поглядите, как Петя у вас одет. У него одна штанина болтается, а в другую засунуты обе ножки. Вот почему он и падает.
Тут все заахали и заохали.
Петя говорит:
— Это меня мама одевала.
Доктор говорит:
— Не нужно звать профессора. Теперь нам понятно, почему ребёнок падает.
Мама говорит:
— Утром я очень торопилась, чтобы ему кашу варить, а сейчас я очень волновалась, и поэтому я так неправильно ему штанишки надела.
Коля говорит:
— А я всегда сам одеваюсь, и у меня таких глупостей с ногами не бывает. Взрослые вечно что-нибудь напутают.
Петя говорит:
— Теперь я тоже буду сам одеваться.
Тут все засмеялись. И доктор засмеялся. Он со всеми попрощался, и с Колей тоже попрощался. И ушёл по своим делам. Папа пошёл на службу.
Мама пошла на кухню. А Коля с Петей остались в комнате. И стали играть в игрушки.
А на другой день Петя сам надел штанишки, и никаких глупых историй с ним больше не произошло.
(Илл. Андреева А.С.)
Հայերեն
Պետյան այդքան փոքրիկ տղա չէր։ Նա չորս տարեկան էր։ Բայց մայրը նրան շատ փոքրիկ երեխա էր համարում։ Նա գդալով կերակրեց նրան, ձեռքով տարավ զբոսանքի և առավոտյան հագցրեց նրան։
Մի օր Պետյան արթնացավ իր անկողնում։ Եվ մայրը սկսեց հագցնել նրան։ Այսպիսով, նա հագցրեց նրան և դրեց ոտքերին մահճակալի մոտ: Բայց Պետյան հանկարծ ընկավ։ Մայրիկը մտածեց, որ նա չարաճճի է և նորից դրեց ոտքի վրա: Բայց նա նորից ընկավ։ Մայրիկը զարմացավ և այն երրորդ անգամ դրեց օրորոցի մոտ: Բայց երեխան նորից ընկավ։
Մայրիկը վախեցավ և հեռախոսով զանգահարեց հայրիկին ծառայության:
Նա ասաց հայրիկին.
-Շուտ արի տուն: Ինչ-որ բան պատահեց մեր տղայի հետ. նա չի կարող կանգնել իր ոտքերի վրա:
Այսպիսով, հայրիկը գալիս է և ասում.
-Անհեթեթություն: Մեր տղան լավ է քայլում ու վազում, իսկ ընկնելն անհնար է։
Եվ տղային անմիջապես դնում է գորգի վրա։ Տղան ուզում է գնալ իր խաղալիքների մոտ, բայց նորից չորրորդ անգամ ընկնում է։
Հայրիկն ասում է.
-Պետք է շտապ կանչենք բժշկին: Երևի մեր տղան հիվանդացել է։ Հավանաբար երեկ շատ կոնֆետ է կերել։
Բժիշկը կանչվեց։
Բժիշկը գալիս է ակնոցներով և ծխամորճով: Բժիշկը Պետյային ասում է.
-Սա ի՞նչ նորություն է։ Ինչու՞ ես ընկնում:
Պետյա ասում է.
«Չգիտեմ ինչու, բայց ես մի փոքր ընկնում եմ»:
Բժիշկը մայրիկին ասում է.
-Արի, հանիր այս երեխային, ես նրան հիմա կքննեմ:
Մայրիկը մերկացավ Պետյային, և բժիշկը սկսեց լսել նրան
Բժիշկը խողովակի միջով լսեց նրան և ասաց.
— Երեխան լիովին առողջ է։ Եվ զարմանալի է, թե ինչու է այն ընկնում ձեզ համար: Արի, նորից հագցրու ու դրիր ոտքի վրա։
Այսպիսով, մայրը արագ հագցնում է տղային և դնում հատակին։
Իսկ բժիշկը ակնոց է դնում քթին, որպեսզի ավելի լավ տեսնի, թե ինչպես է տղան ընկնում։
Հենց տղային դրեցին ոտքի վրա, նա հանկարծ նորից ընկավ։
Բժիշկը զարմացավ և ասաց.
Կանչեք պրոֆեսորին: Միգուցե պրոֆեսորը կհասկանա, թե ինչու է այս երեխան ընկնում:
Հայրիկը գնաց կանչելու պրոֆեսորին, և այդ պահին փոքրիկ տղա Կոլյան գալիս է Պետյային։
Կոլյան նայեց Պետյային, ծիծաղեց և ասաց.
-Եվ ես գիտեմ, թե ինչու է Պետյան ընկնում:
Բժիշկն ասում է.
«Տեսեք, ինչ ուսյալ փոքրիկ մարդ կա, նա ինձնից լավ գիտի, թե ինչու են երեխաները ընկնում»:
Կոլյան ասում է.
-Տեսեք, թե ինչպես է Պետյան հագնված: Նրա տաբատի մի ոտքը կախված է, իսկ երկու ոտքը խրված է մյուսի մեջ։ Դրա համար նա ընկնում է։
Այստեղ բոլորը հառաչեցին ու հառաչեցին։
Պետյա ասում է.
Բժիշկն ասում է.
-Պետք չէ զանգահարել պրոֆեսորին։ Այժմ մենք հասկանում ենք, թե ինչու է երեխան ընկնում:
Մայրիկն ասում է.
«Առավոտյան ես շտապում էի նրա համար շիլա եփել, բայց հիմա շատ անհանգստացած էի, և դրա համար ես այդքան սխալ հագցրի նրա շալվարը»:
Կոլյան ասում է.
«Բայց ես միշտ ինքս եմ հագնվում, և նման հիմարություններ իմ ոտքերի հետ չեն լինում»: Մեծահասակները միշտ սխալ են անում:
Պետյա ասում է.
«Հիմա ես էլ ինքս կհագնվեմ»։
Հետո բոլորը ծիծաղեցին։ Եվ բժիշկը ծիծաղեց. Նա հրաժեշտ տվեց բոլորին, հրաժեշտ տվեց նաև Կոլյային։ Եվ նա գնաց իր գործերով: Հայրիկը գնաց աշխատանքի:
Մայրիկը գնաց խոհանոց: Իսկ Կոլյան ու Պետյան մնացին սենյակում։ Եվ նրանք սկսեցին խաղալ խաղալիքներով:
Իսկ հաջորդ օրը Պետյան ինքն է հագել տաբատը, և նրա հետ այլևս հիմար պատմություններ չեն պատահել։
(Իլլ. Անդրեևա Ա.Ս.)
Էլեն Շահվերդյան 